งานชาติพันธุ์นิพนธ์ว่าด้วยการเกา (Ethnography of Scratching) ของนักมานุษยวิทยาแนวหมอยอิสต์ (Hmoiism) ผู้นิยมลัทธิสังคังนิยม (Tinea Crurism)

หมอยเป็นเรื่องทางวัฒนธรรมไม่ใช่เรื่องธรรมชาติ ในกลุ่มคนที่ขนเยอะ หมอยมันจะไม่เป็นประเด็นนัก เพราะ Boundary ระหว่างหมอยกันขนอื่นๆ มันไม่มี

ถ้าหมอยโยงกับ Boundary มันก็ย่อมโยงกับ สภาวะสมอยใหม่ (Hmoidernity) ที่เส้นแบ่งของอาณาบริเวณต่างๆ เกิดขึ้นในศตวรรษที่ 19 ลองๆ อ่านงานประวัติศาสตร์วัฒนธรรมดูเราจะพบว่าสำนึกเรื่องหมอยเกิดขึ้นไล่เลี่ยกับรัฐชาติสมัยใหม่ในช่วงนั้น

สำหรับ Hmoidernity คือสภาวะที่คนยุโรปเกิดสำนึกแบบใหม่เกี่ยวกับขนตรงเครื่องเพศของตน สภาวะดังกล่าวทำให้เกิดการแบ่งแยกว่าขนบริเวณเครื่องเพศเป็นขนต่างประเภทกับขนที่อื่นๆ จึงเกิดการ Conceptualize มันเฉพาะว่าเป็นหมอย ในฐานะที่ต่างจากขนที่อื่น

ดังจะเห็นได้ว่าเงื่อนไขของการคิดถึงหมอยคือเงื่อนไขเดียวกับการแบ่ง Public กับ Private หรือการแบ่งพื้นที่สาธารณะกับพื้นที่ส่วนตัวที่เกิดขึ้นอย่างเต็มที่ในภาวะ สมัยใหม่เช่นเดียวกัน อนึ่ง ถ้าถูกรากศัพท์จะพบว่าคำว่า Pubic ของหมอย (Pubic Hair) นั้นเป็นคำเดียวกับคำว่า Public ซึ่งปัจจุบันแปลว่าสาธารณะ แต่ดั้งเดิมหมายถึงพื้นที่นอกบ้างของผู้ชายที่เป็นผู้ใหญ่ หรือ “มีหมอย” (Moiza 1992)

กล่าวคือในช่วงแรกๆ ของ Modernity ผู้ชายที่มีหมอยเท่านั้นที่จะเข้ามามีส่วนร่วมในพื้นที่สาธารณะได้ (Habermhoi 1990)

อย่างไรก็ดีงานประวัติศาสตร์วัฒนธรรมจำนวนมากก็ระบุว่า การเข้าร่วมใน Pub (l) ic Sphere นั้นก็ไม่มีความจำเป็นต้องโชว์หมอยให้ดูแต่อย่างใด

ในแง่นี้หมอยจึงมีลักษณะเป็นทั้งสาธารณะ และส่วนตัวไปพร้อมๆ กัน และนี่ก็คือส่วนหนึ่งของความลักลั่นของตรรกะที่ฝังอยู่ในวิธีคิตของชนชั้น กลางที่ต้องการมีส่วนร่วมใน Public ไปพร้อมๆ กับที่ต้องการ Privacy (M. Ois 2001)

อาจกล่าวได้ว่าสำนึกเรื่องหมอยเป็นสิ่งที่มาพร้อมกับสภาวะสหมอยใหม่และชนชั้นกลาง

อย่างไรก็ดีสำนึกดังกล่าวก็ได้รับอิทธิพลจากทฤษฎีวิวัฒนาการซึ่งมีอิทธิพลมากในศตวรรษที่ 19 เช่นกัน

กล่าวคือ ในช่วงเวลาดังกล่าว ความรู้สึกของมนุษย์ที่เป็นสิ่งที่ชีวิตเฉพาะที่พระเจ้าสร้างสรรค์มาถูกสั่น คลอนด้วยทฤษฏีวิวัฒนาการที่เสนอว่ามนุษย์วิวัฒนาการมาจากลิง เมื่อมนุษย์ รู้สึกว่าตนไม่ใช่สิ่งที่พระเจ้าสร้างมาเฉพาะ แต่เป็นเพียงลิงที่วิวัฒนาการมา มนุษย์ก็ต้องลากเส้นแบ่งระหว่างตนกับสัตว์ชัดเจนขึ้น และสิ่งหนึ่งซึ่งมนุษย์ใช้แยกตนออกจากสัตว์ก็คือการแบ่งขนตนเองเป็นขนส่วนต่างๆ ในขณะที่สำหรับสัตว์ขนก็คือขนเหมือนๆ กันหมด

มนุษย์จริงสร้าง “หมอย” และขนส่วนอื่นๆ ขึ้นมาเพื่อยืนยังความเป็นมนุษย์ของคนที่มีวัฒนธรรม

ในแง่นี้แนวคิดเรื่อง หมอย จึงมีลักษณะเป็น มนุษย์นิยม (Humanism) เป็นอย่างมาก

การเกิดขึ้นมาของแนวคิดเรื่องหมอย ทำให้เกิดแนวคิดเรื่องการแบ่งแยกสีหมอย ซึ่งเป็นเครื่องมือสำคัญของแนวคิดอาณานิควย

ในศตวรรษที่ 19 ลัทธิอาณานิควยตอบรับการแบ่งแยกหมอยออกมาจากขนส่วนอื่นๆ ด้วยการแบ่งแยกชนกลุ่มต่างๆ บนฐานของความหยิกหยอยของหมอย

ความเข้าใจผิดของคนทุกวันนี้ก็คือ การเข้าใจว่าการแบ่งแยกสีหมอยเป็นเรื่องของสีหมอย แต่จริงๆ มันไม่ใช่เพราะพื้นฐานมันเป็นเรื่องของสรีระหมอย และมองว่าหมอยที่หยิกน้อยกว่าหรือตรงกว่าเป็นหมอยของเชื้อชาติที่มีวิวัฒนาการมากกว่า (Fanoi 1985)

ทุกวันนี้หมอยได้ผ่านวิวัฒนาการทางความคิดมามหาศาลอย่างไรก็ดี ตัวมันก็ยังเชื่อมโยงกับสภาวะสมัยใหม่ ที่ต้องการแบ่งแยกอาณาบริเวณที่ชัดเจน

ปรากฏการณ์ในปัจจุบันที่ยืนยันรากฐานของสภาวะสมัยใหม่ที่อยู่ในหมอยก็คือ การที่มนุษย์ในภาวะสมัยใหม่ความหวาดกลัวความคลุมเครือเส้นแบ่งของขนต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นหมอย ขนที่ง่ามขา ขนพุง ขนที่ฝีเย็บ และขนตูด

ดังนั้นประกฏการณ์ที่เกิดขึ้นก็คือ มนุษย์สมัยใหม่จำนวนมากจะทำการตัดแต่งหมอยให้เข้าทรง

ซึ่งลึกลงไปจากเหตุผลด้านประโยชน์ใช้สอยและความสวยงามก็คือ ตรรกะของสภาวะสหมอยใหม่ที่ทำงานอยู่ตลอดเวลาที่มนุษย์คิดถึงหมอย

อย่างไรก็ดีอย่างที่ทราบกันว่า ทุกวันนี้นักคิดจำนวนมาก็กล่าวว่าสังคมเราเข้าสู่ ภาวะหลังสหมอยใหม่ (Post-Hmoidernity) กันแล้ว

ดังนั้นปรากฏการที่โต้ตรรกะของสภาวะสหมอยใหม่จึงเกิดขึ้นมากมาย ไม่ว่าจะเป็นการโกนหมอยจนเกลี้ยง หรือ การกินหมอย

คนกลุ่มนี้เรียกรวมๆ ว่าพวก หลังสหมอยใหม่ (Post-Hmoidernist) จุดยืนพวกนี้จะต่างจากพวก หมอยอิสต์ซึ่งมองว่าประวัติศาสตร์เป็นเรื่องของการบรรลุเจตจำนงของหมอย และจะพยายามผลักดันการต่อสู้ของหมอยไปให้ถึงที่สุด (Mhoix,1950) อย่างไรก็ดีสำหรับคนที่เป็นโพสต์หมอยอิสต์ (Post-Hmoiism) ก็จะบอกว่าหมอยไม่ได้ดำรงอยู่จริง

ตรงนี้ต้องเน้นว่าโพสต์หมอยอิสต์ก็ต่างจากพรีหมอยอิสต์ (Pre-Hmoiism)ตรงที่พรีหมอยอิสต์ไม่มีมโนทัศต์เรื่องหมอย แต่โพสต์หมอยอิสต์จะบอกว่าหมอยไม่ได้ดำรงอยู่อย่างเป็นวัตถุวิสัย แต่เป็นเพียงสิ่งประกอบสร้างทางภาษาและวัฒนธรรม มันจึงไม่ได้ดำรงอยู่จริง

ถ้าหมอยไม่ได้ดำรงอยู่จริง เจตจำนงของหมอยก็ไม่มี การเมืองโพสต์หมอยอิสต์จึงเน้นด้านการสร้างอัตลักษณ์ของขนในแบบที่หลากหลายไม่ตายตัวมากกว่า

คำกล่าวที่คัดมาจากข้อมูลภาคสนามบางส่วนน่าจะยืนยันสิ่งเหล่านี้ได้ดี
…………………………………………….
ผู้วิจัย: เวลาคุณเป็นสังคังนี่ คุณมีการเกาหมอยอย่างไรบ้างครับ?

นาย ก. (นามสมมติ): เกาหมอยเหรอ? ผมไม่เคยเกาหมอยนะ คุณเอาอะไรมาเป็นเกณฑ์ว่าอะไรเป็นหมอย? สังคังมันโดยพื้นฐานเป็นเรื่องของง่ามขานะครับ ขนตรงนั้นมีลักษณะเป็นภาวะที่ก้ำกึ่งระหว่างขนบริเวณเครื่องเพศที่คนเขาจัดเป็นหมอย กับ ขนขาที่คนไม่ได้จัดเป็นหมอย ดังนั้นขนง่ามขาจึงเป็นพื้นที่สำคัญที่เราจะบ่อนทำลายอำนาจของหมอยไปได้ เพราะ มันสร้างความคลุมเครือให้กับหมอย ดูง่ามขากับใข่ผมสิ คุณแยกได้หรือเปล่าว่าหมอยมันเริ่มต้นและสิ้นสุดตรงไหน? (นาย ก. ถกเกงเกงให้ดู)

ผู้วิจัย: เอ่อ สรุปแล้วคุณเกาตรงไหนครับ? คุณเกาหมอยหรือเปล่าครับ?

นาย ก.: คุณไม่เข้าใจคำตอบผมนี่ คุณคิดแบบนั้นน่ะเป็นความคิดแบบหมอยอิสต์ มองว่าหมอยเป็นศูนย์กลางของสรรพสิ่ง ผมบอกแล้วว่าผมไม่ได้เกาหมอย ไอ้หมอยน่ะมันไม่มีหรอก มันก็แค่ขนเหมือนๆ กันแหละ จะผม, จะขนจั๊กแร้, จะขนตูด มันก็ขนเหมือนๆ กัน คนไปแบ่งแยกมันเอง (นาย ก. เกาไข่ไปพลางพูดไปพลาง)

ผู้วิจัย: อืม พอเข้าใจละ แต่ที่ผมสงสัยคือ ถ้าสำหรับคุณแล้ว คุณไม่แยกขนส่วนต่างๆ ออกจากกันแล้วคุณจะทำอย่างไรเวลาคุณจะพูดถึงขนเฉพาะส่วน และคุณคิดว่าการที่คุณไม่แยกขนเป็นส่วนๆ มันเกี่ยวกับการที่สังคังมันสามารถข้ามพรมแดนได้หรือเปล่าครับ?

นาย ก.: อันนี้บางทีก็เป็นปัญหาครับ บางทีผมก็ต้องพูดถึงหมอย ผมต้องปฏิบัติราวกับว่าหมอยมันดำรงอยู่เหมือนกัน แต่ในใจก็ต้องตระหนักว่าถึงที่สุดแล้วมันไม่ได้ดำรงอยู่ครับ ส่วนเรื่องข้ามพรมแดน ผมงงๆ กับคำถามน่ะครับ

ผู้วิจัย: คืองี้ครับ มันมีคนตั้งข้อสังเกตว่ากระแสหลังสหมอยใหม่นี่มันเป็นพื้นฐานที่สำคัญให้กับประเด็นเรื่องการข้ามพรมแดนต่างๆ แล้วปรากฏการณ์ที่เริ่มเกิดขึ้นบ่อยในช่วงนี้ก็คือ การที่สังคังมันข้ามพรมแดนจากบริเวณหมอยไปสู่บริเวณอื่นๆ ก็มีนักวิทยาศาสตร์อธิบายว่ามันเป็นเรื่องของการกลายพันธุ์ของเชื้อราน่ะครับ ตอนนี้ก็เริ่มๆ เรียกกันว่า “สังคัง 2009” กันละ อย่างไรก็ดีผมอยากรู้ความเห็นคุณในประเด็นนี้น่ะครับ

นาย ก.: สำหรับผมสังคังมันไม่เคยข้ามพรมแดนครับ เพราะ มันไม่มีพรมแดนอยู่แล้ว

ผู้วิจัย: ดูเหมือนว่าสำหรับคุณแล้วขนจะไม่มีความต่างเลยนะครับ ผมสงสัยว่าสำหรับคุณแล้ว คุณคงไม่เชื่อในเจตจำนงของหมอยอยู่แล้ว แต่คุณเชื่อในอะไรครับ?

นาย ก.: ผมเชื่อว่าคนเราสามารถเลือกรูปแบบขนของตัวเองได้ครับ จริงอยู่ขนส่วนหนึ่งก็เป็นสิ่งที่เราไม่ได้เลือก แต่เทคโนโลยีปัจจุบันก็ทำให้เราปรับแต่งมันได้มากมาย ซึ่งพวกหมอยอิสต์ก็ได้ประโยชน์จากการแต่งขนเหมือนกันครับ สำหรับพวกนั้นการแต่งขนคือ การทำให้หมอยมีความชัดเจน แต่สำหรับพวกผมมันเป็นการเปิดพื้นที่ให้กับขนส่วนอื่นๆ มากกว่า
…………………………………….
ความเห็นของนาย ก. ดูจะเป็นตัวแทนความเห็นของพวกโพสต์หมอยอิสต์โดยทั่วไป อย่างไรก็ดีในกระแสโพสต์หมอยอิสต์ก็มีความหลากหลายอยู่มากโพสต์หมอยอิสต์ที่ถึงรากถึงโคนบางพวกไม่เชื่อว่ามีขนอยู่ด้วยซ้ำ ในขณะเดียวกับพวกสตรีนิยมที่ได้รับอิทธิพลต่อโพสต์หมอยอิสต์ก็พยายามชี้ให้เห็นว่าแม้แต่ในความคิดแบบโพสต์หมอยอิสต์เองก็ยังหนีไม่พ้นวิธีคิดแบบชายเป็นใหญ่แบบหมอยอิสต์อยู่ดี

ไม่ว่าอย่างไรก็ตามแต่โพสต์หมอยอิสต์ก็เป็นสถานะของมนุษย์จำนวนมากในปัจจุบันแม้ว่าเขาจะรู้ตัวหรือไม่ก็ตาม และสภาวะดังกล่าวก็เอื้อให้เกิดวิธีคิดเกี่ยวกับขนที่หลากหลายกว่าที่เคยเป็นมา อย่างไรก็ดี ก็ด้วยตรรกะจำนวนมากที่เรารับสืบทอดมาจากภาวะสหมอยใหม่ เราก็ยังไม่ได้หลุดจากกรอบคิดแบบหมอยเป็นศูนย์กลางมากนักในระดับรากฐาน เนื่องจากถึ่งที่สุดแล้วพวกหลังสหอยใหม่ก็เพียงแทนที่หมอยด้วยขนส่วนอื่นเท่านั้นเอง อย่างไรก็ดีความเข้าใจแบบนี้ก็เป็นการเขียนในแบบภาวะสหมอยใหม่ที่การพูดถึงหมอยและขนส่วนต่างๆ ยังเป็นไปได้เท่านั้น การเขียนถึงหมอยในแบบหลังสหมอยใหม่ดูจะเป็นไปไม่ได้เพราะ หลังสหมอยใหม่ไม่เชื่อว่าหมอยดำรงอยู่

Bibliography

M. Ois, Daniel, Toward Penisography, (MOI: MOI Press, 2001)

Fanoi , Franz, Black Skin, White Hmoi, (New York: Pubic Books, 1985)

Mhoix, Karl, The Mhoist Manifesto, (London: Versoi, 1975)

Moiza, Jacques, Of Penisology, (Oxfoi: Oxfoi University Press, 1992)

Habermhoi , Jurgen Habermhoi, The Structural Transformation of Pubic Sphere, Translated by Peter O’ Hum, (London: Pageant , 1990)

Althuthussoi , Louis, “Hmoiism & Humanism” in For Hmoi, (London: Versoi, 1982)

The Politics of P2P Music Sharing

                ความคิดของผู้คนที่ทำให้ผมเซ็งที่สุดความคิดหนึ่งในรอบหลายปีมานี้คือความคิดที่ว่า “การดาวน์โหลดเพลงนั้นทำลายวงการดนตรี” ในสายตาผมความคิดแบบนี้มันดูจะไร้เดียงสาอยู่มาก โดยส่วนใหญ่คนจะเห็นประเด็นนี้เป็นประเด็นทางศีลธรรม แต่สำหรับผมประเด็นนี้มันเป็นประเด็นทางการเมืองโดยแท้ ตรงนี้ถ้าคุณต้องการข้อเท็จจริงและมุมมองที่ต่างๆ ออกไปจากความเชื่อทั่วๆ ไปโปรดตามผมมาครับ

แนวคิดนี้ปรากฏขึ้นมาได้อย่างไรเมื่อไร?

                สำหรับนักฟังเพลงรุ่นใหม่นั้นเขาอาจมีความรู้สึกว่าแนวคิดนี้เป็นสิ่งที่มีมานานแล้ว อย่างน้อยๆ ก็มาพร้อมๆ กับเทคโนโลยีที่เอื้อให้ดาวน์โหลดดนตรีผ่านคอมพิวเตอร์เครื่องอื่นในเครือข่ายอินเตอร์เน็ต (จากนี้ไปขอเรียกย่อๆ ว่า P2P) อย่างไรก็ดีข้อเท็จจริงมันไม่ได้เป็นเช่นนั้น ถ้าคุณกลับไปพลิกดูที่หน้า 45 ของนิตยสาร Com Music ฉบับที่ 10 ปี 2001 คุณจะพบว่าในคอลัมน์แนะนำโปรแกรมคอมพิวเตอร์ของหนังสือเล่มนี้มีการแนะนำ P2P ที่โด่งดังมากๆ ช่วงนั้นอย่างโปรแกรม Audiogalaxy อยู่ด้วย การที่หนังสือของ Prart Music Group นั้นมีการแนะนำแบบนี้อยู่ทำให้เห็นว่าในสมัยนั้นความคิด “การดาวน์โหลดเพลงนั้นทำลายวงการดนตรี” ยังไม่แพร่หลาย  ในสมัยนั้นโปรแกรมพวกนี้เป็นตัวแทนของการหาดนตรีแปลกๆ มาฟังมากกว่า

                ถ้าจะกลับมามองอเมริกาในสมัยนั้นพวกค่ายเพลงใหญ่เริ่มระแคะระคายโปรแกรมเหล่านี้แล้ว การฟ้อง Napster ในปี 2000 นั้นเป็นจุดเริ่มต้นที่ดีของการไปปราบปรามโปรแกรมเหล่านี้และนั่นก็เป็นจุดหักเหสำคัญในแวดวงทรัพย์สินทางปัญญา ในอเมริกานั้นธุรกิจดนตรีใหญ่นั้นรวมตัวกันเป็นปึกแผ่นมากๆ และกลุ่มบริษัทเหล่านี้ก็มีบทบาทสำคัญในการจ่ายเงินล็อบบี้รัฐในการออกกฎหมาย (นั่นเป็นสิ่งที่ทำให้อย่างถูกกฏหมายในอเมริกา) จึงไม่แปลกเลยที่กฏหมายเกี่ยวกับทรัพย์สินทางปัญญาซึ่งเชื่อมโยงกับอินเตอร์เน็ตจำนวนมากนั้นเกิดขึ้นจากการผลัดดันของสมาคมธุรกิจดนตรีในสหรัฐ และกฏหมายเหล่านั้นก็ก่อตัวมาพร้อมๆ กับแนวคิด “การดาวน์โหลดเพลงนั้นทำลายวงการดนตรี”

งานวิจัยเกี่ยวกับผลของ P2P ต่อธุรกิจดนตรี

            ถ้าเราจะกลับมาดูงานวิจัยแล้วเราจะพบว่า “การดาวน์โหลดเพลงนั้นทำลายวงการดนตรี” นั้นเป็นสิ่งที่ได้รับการยืนยันจากงานวิจัยบางชิ้นเช่นกัน อย่างไรก็ดีถ้าดูในรายละเอียดแล้วงานหลายๆ ชิ้นไม่ได้ชี้ให้เห็นความสัมพันธ์เชิงเหตุและผลของสองสิ่งนี้อย่างหนักแน่น ข้อเท็จจริงที่เกิดขึ้นก็คือตั้งแต่ช่วงราวๆ 2000 ปีเป็นต้นมานั้นยอดขาย CD ของธุรกิจดนตรีนั้นลดลง ไม่มีคำอธิบายที่ชัดเจนสำหรับเรื่องนี้ งานหลายๆ ชิ้นก็เลยสรุปว่า ยอดขาย CD นั้นลดลงก็เพราะมีการดาวน์โหลดเพลงผ่านระบบ P2P มากขึ้น เพราะนี่ก็เป็นสิ่งที่โตขึ้นมามากๆ ช่วงนั้นเช่นเดียวกัน ตรงนี้เราจะเห็นได้ว่าไม่มีความสัมพันธ์ที่ชัดเจนของสองสิ่งนี้ มันอาจจะเป็นเรื่องบังเอิญก็ได้ที่มันเกิดขึ้นพร้อมๆ กัน

                แม้ว่าจะมีงานวิจัยจำนวนหนึ่งที่ยืนยันแนวคิด “การดาวน์โหลดเพลงนั้นทำลายวงการดนตรี” แต่งานวิจัยอีกจำนวนหนึ่งกลับไม่ได้เห็นด้วยกับแนวคิดดังกล่าว งานวิจัยจำนวนหนึ่งก็ชี้ว่า P2P นั้นไม่ได้ส่งผลดีผลร้ายกับยอดขาย CD งานอีกจำนวนหนึ่งก็บอกว่า P2P มีผลบวกกับยอดขาย CD ด้วยซ้ำ งานบางชิ้นก็ชี้ว่า P2P จะส่งผลบวกหรือลบกับยอดขายนั้นก็ขึ้นอยู่กับช่วงอายุของผู้ใช้ถ้าผู้ใช้มีช่วงอายุที่สูงนั้น P2P ก็มีผลบวก ถ้าผู้ใช้มีช่วงอายุที่น้อย P2P ก็มีผลลบ

                สรุปคือ ก็ยังไม่มีการยืนยันในทางวิชาการที่ชัดเจนเป็นอันหนึ่งอันเดียวกันสำหรับผลของ P2P ต่อวงการเพลง

ความเห็นเชิงวิพากษ์ของผู้เขียน

                ในส่วนนี้ผู้เขียนจะนำเสนอประเด็นต่างๆ ที่ผู้เขียนมีต่อแนวคิด “การดาวน์โหลดเพลงนั้นทำลายวงการดนตรี” ที่ผู้เขียนได้ขบคิดมายาวนานมากๆ

1. ปัญหา P2P เป็นปัญหาที่มีรากฐานทางชนชั้นและแนวดนตรี – หลายๆ คนมองว่าปัญหานี้เป็นกลางแต่จริงๆ แล้วมันไม่ใช่ มันเป็นปัญหาของชนชั้นกลางกับดนตรีสมัยนิยม (Popular Music) เป็นหลัก ชนชั้นสูงไม่มีปัญหาแบบนี้เพราะพวกเขานั้นมีเงินพอที่จะซื้อแผ่นเสียง ชนชั้นล่างนั้นไม่มีเทคโนโลยีพอที่จะใช้ P2P ดังนั้นปัญหาจึงอยู่ที่ชนชั้นกลางที่เข้าถึงเทคโนโลยีแบบนี้และไม่มีงบประมาณพอที่จะซื้อ CD มากตามที่ต้องการ แนวดนตรีนั้นก็เชื่อมโยงกับปัญหานี้อย่างแนบแน่นถ้าจะลองสังเกตดีๆ แล้ว การรณรงค์เรื่องเหล่านี้จะอยู่ในแวดวงเพลงป็อปและร็อคเป็นหลัก (ทางด้านฮิบฮอปผู้เขียนไม่แน่ใจ) ทางด้านเพลงคลาสสิคและแจ็ส หรือพวกเพลงลูกทุ่งนั้นจะไม่มีปัญหาแบบนี้ คำอธิบายนั้นนอกจากจะเชื่อมโยงกับชนชั้นแล้วยังเชื่อมโยงถึงวิถีการเสพงานดนตรีด้วย ดนตรีคลาสสิคและแจ็สนั้นโดยทั่วไปแล้วฐานผู้ฝังเป็นพวกชนชั้นสูงที่มีงบประมาณมาก (ลองดูราคาบัตรคอนเสิร์ตของดนตรีพวกนี้ดูแล้วก็คงจะเห็นรากฐานทางชนชั้นของฐานแฟนเพลง) คนเหล่านี้สามารถจ่ายได้มหาศาลเพื่อคุณภาพเสียงที่ดี (มากกว่าเพียงนิด???) ดังนั้นคนพวกนี้จึงไม่สนใจที่จะเสพดนตรีจาก mp3 อยู่แล้ว นอกจากนี้ แล้วข้อเท็จจริงก็คือธรรมชาติของดนตรีเหล่านี้จะประกอบไปด้วยระดับเสียงที่ซับซ้อนหลายชั้นอยู่แล้ว (ลองเทียบกับดนตรีที่ประกอบไปด้วยเครื่องดนตรีเพียง 3-4 ชิ้นที่เล่นไปในทิศทางเดียวกันดู) ดังนั้นจึงพอจะสมเหตุสมผลอยู่ที่คนนั้นจะจ่ายมากขึ้นเพื่อให้ได้ยินเสียงที่ละเอียดขึ้น ทางด้านเพลงลูกทุ่งนั้นเป็นเพลงที่เชื่อมโยงกับชนชั้นล่างที่มักจะเข้าไม่ถึงอินเตอร์เน็ตอยู่แล้วดังนั้นปัญหาของธุรกิจดนตรีจึงไม่ได้อยู่ที่ P2P แต่อาจอยู่ที่เทปผี CD เถื่อนมากกว่า
2. P2P นั้นทำให้คนเข้าถึงดนตรีได้อย่างเท่าเทียมกัน – ผมแปลกใจมากเลยที่ไม่มีคนยกประเด็นตรงนี้ ผมว่านี่เป็นครั้งแรกที่คนในประเทศโลกที่สามที่พอจะมีอินเตอร์เน็ตนั้นจะสามารถหาเพลงมาฟังได้อย่างหลากหลายพอๆ กับคนในประเทศโลกที่หนึ่ง คนที่มีอินเตอร์เน็ตไม่ว่าจะรวยหรือจนก็หาเพลงมาฟังได้เท่าๆ กัน ถ้าคุณลองไปดูในประวัติศาสตร์คุณก็จะพบได้ไม่ยากว่า คนที่ฟังเพลงที่หลากหลายนั้นก็มีแนวโน้มในการสร้างสรรค์ทางดนตรีได้เยอะกว่า นอกจากนั้นแล้วการเข้าถึงดนตรีจำนวนมากในต้นทุนที่ถูกนั้นยังทำให้คนนั้นสามารถสร้าง “หูทางวัฒนธรรม” ได้ง่ายขึ้น เพลงหายากบางชนิดในสมัยก่อนคุณต้องเก็บเงินเป็นเดือนๆ ซื้อ แต่เดี๋ยวนี้คุณโหลดแล้วก็ฟังได้เลย ซึ่งผลดีในระดับท้องถิ่นก็คือ มันทำให้คนฟังเพลงในรูปแบบนั้นมากขึ้น ดังนั้นวงท้องถิ่นที่จะเล่นดนตรีแบบนั้นก็มีฐานคนฟังเพลงที่เกิดขึ้นโดยที่เขาไม่ต้องลงทุนอะไรเลย ดังนั้นพวกเขาควรจะดีใจด้วยซ้ำ สรุปคือ “คนฟังเพลงเยอะขึ้นมันผิดตรงไหน?” ผมมองว่าส่วนหนึ่งแล้วมันทำให้ความสัมพันธ์ทางอำนาจแบบดั้งเดิมสั่นคลอนลงไปในสมัยก่อนนั้นนักฟังเพลงรุ่นใหม่ต้องพึ่งพานักฟังเพลงรุ่นเก่าในฐานะของผู้รู้และผู้ที่ฟังเพลงมามาก แต่มาในสมัยนี้นักฟังเพลงรุ่นใหม่สามารถพัฒนาประสบการณ์ของตนขึ้นมาได้อย่างรวดเร็ว สิ่งที่นักฟังเพลงรุ่นเก่าประสบก็คือ สิ่งที่เขาพัฒนามาด้วยต้นทุนและเวลามหาศาลนั้นถูกเทียบเคียงด้วยการพัฒนาต้นทุนต่ำของนักฟังเพลงรุ่นใหม่ … ซึ่งก็ไม่แปลกที่เขาเหล่านั้นจะไม่มีความสุขนักกับสิ่งเหล่านี้ แต่สิ่งที่ย้อนแย้งก็คือ นักฟังเพลงรุ่นเก่าจำนวนมากก็พัฒนาการฟังเพลงของตนมากับเทปผี ซึ่งนี่ก็เป็นไปด้วยตรรกะของการหาของที่ถูกที่สุดมาเพื่อให้ฟังเพลงได้เยอะที่สุดอันไม่ต่างจากนักฟังเพลงรุ่นใหม่ที่ดาวน์โหลดเพลงผ่าน P2P เช่นกัน สรุปคือ การต่อต้าน P2P นั้นเป็นการต่อต้านการเข้าถึงดนตรีอย่างเท่าเทียมกันและผู้ที่ต่อต้านมันก็คือผู้ที่ต่อต้านการเข้าถึงดนตรีอย่างเท่าเทียมกัน แน่นอนว่ามีผู้ที่ได้ประโยชน์จากการเข้าถึงดนตรีอย่างไม่เท่าเทียมกัน ตรงนี้เข้าใจได้ว่าพวกเขาจะต่อต้าน … สิ่งที่ตลกก็คือ ผู้ที่ดูจะเสียเปรียบในความสัมพันธ์ทางอำนาจดังกล่าวจำนวนไม่น้อยนั้นก็ต่อต้าน P2P เช่นกัน
3. P2P นั้นทำให้ไม่ขาดดุลการค้า – จริงๆ ตรงนี้อาจมองได้ว่าการโหลดเพลงของประเทศโลกที่สามนั้นเป็นการต่อต้านความสัมพันธ์ที่ไม่เท่าเทียมกับประเทศโลกที่หนึ่งด้วย เวลาคนมองวงการเพลงคนมักไม่มองว่าถึงที่สุดแล้วเราถูกสร้างความคิดในต้องบริโภคของจากประเทศโลกที่หนึ่ง เราถูกปลูกฟังว่างานดนตรีของโลกที่หนึ่งนั้นดี และเราก็ต้องซื้องานพวกนี้มาฟัง และสุดท้ายคนที่ได้เงินก็คือพวกค่ายใหญ่ๆ ในต่างประเทศ (ในหลายกรณีศิลปินเจ้าของเพลงนั้นตายไปด้วยด้วยซ้ำ) มองบนฐานแบบนี้ P2P นั้นทำให้เราได้สิ่งที่ปกติเราต้องจ่ายเงินให้ประเทศโลกที่หนึ่งมาฟรีๆ ตรงนี้ทำให้เราไม่ขาดดุลการค้า ตรงนี้ถ้ามองแบบท้องถิ่นนิยมแล้ว P2P กับผลงานจากต่างประเทศนั้นเป็นสิ่งดีทีเดียว และดูจะดียิ่งขึ้นถ้าเราเอาส่วนที่ขยักไว้ดังกล่าวมาสนับสนุนแวดวงในระดับท้องถิ่น
4. คอนเซ็ปต์เรื่อง “วงการดนตรี” นั้นไม่ใช่สิ่งที่เป็นกลางเลย – เวลาเราพูดถึงสิ่งที่เรียกว่า “วงการดนตรี” ในแง่นี้เรากำลังพูดถึงกลุ่มผลประโยชน์ การที่เราพูดถึงมันรวมๆ ได้แสดงว่าเรามีสมมติฐานว่าทั้งหมดมีผลประโยชน์ร่วมกัน อย่างไรก็ดีข้อเท็จจริงมันไม่ใช่อย่างนั้น อย่างน้อยๆ แล้วความขัดแย้งระหว่างค่ายเพลงเล็กและค่ายเพลงใหญ่นั้นก็เป็นสิ่งที่ปรากฏชัดเจนตั้งแต่ช่วง 80’s เป็นต้นมา (จะให้ตรงกว่านั้นก็คือหลังจากยุครุ่งเรืองของพังค์ในอังกฤษเป็นต้นมาก) ทุกวันนี้การเกลียดค่ายใหญ่นั้นก็เป็นเรื่องปกติของค่ายเล็กเป็นเรื่องปกติของค่ายเพลงนอกกระแสทั่วไปในโลก สุกี้เคยเล่าว่าในหนังสือ Bakery And I ว่าตอนเขาไปประชุมกับค่ายเพลงอินดี้ทั่วโลกนั้นมีเขาเพียงคนเดียวที่ไม่เกลียดค่ายเพลงใหญ่ ดังนั้นพอจะสรุปได้ว่าหยาบๆ ว่าไม่มีค่ายเพลงใต้ดินหรืออินดี้ค่ายใดในโลก (ยกเว้นเบเกอรี่) ที่จะไม่เกลียดค่ายใหญ่ ปัญหาคือ เราจะเรียกเห็นว่าค่ายเล็กและค่ายใหญ่นั้นมีผลประโยชน์ร่วมกันและเรียกมันรวมๆ ว่า “วงการดนตรี” ได้หรือ? ผู้เขียนมีความคิดว่ากระทั่งแนวคิด “วงการดนตรี” เองนั้นก็เป็นภาษาของพวกค่ายใหญ่ที่พยายามทำให้ผลประโยชน์ (และปัญหา) ของตนเองนั้นเป็นผลประโยชน์ (และปัญหา) ของคนที่ข้องแวะกับดนตรีทั้งหมด … ซึ่งถ้าคิดหน่อยผมว่าแนวคิดแบบนี้ Non Sense มากๆ
5. P2P ตั้งคำถามเกี่ยวกับการเผยแพร่ดนตรี – ถ้าเป้าหมายของค่ายใหญ่ก็คือ ผลกำไรสูงสุด เป้าหมายของค่ายเล็กและวงดนตรีจำนวนมาก (ผมขอเน้นว่าไม่ใช่ทั้งหมดจะคิดแบบนี้) ก็คือ การเผยแพร่งานไปในวงกว้างที่สุด นี่คือสองเป้าหมายที่ต่างกันโดยสิ้นเชิง ในระบบเทคโนโลยีแบบเก่านั้นการเผยแพร่งานดนตรีนั้นต้องทำผ่านเทคโนโลยีการผลิตซ้ำในแบบที่จับต้องได้ไม่ว่าจะเป็นแผ่นไวนีล, เทปคาสเซตต์ หรือ CD ธุรกิจดนตรีใหญ่นั้นก็หารายได้จากการขายสิ่งเหล่านี้ ค่ายเล็กๆ จำนวนมากนั้นก็ต้องเผยแพร่งานผ่านทางนี้ เพราะ ไม่มีทางอื่นให้เผยแพร่ (ข้อยกเว้นที่สำคัญคือ Tape Trading) ทั้งๆ ที่คนทางการเผยแพร่แบบนี้ต้องลงทุนมากและมีความเสี่ยงที่จะขาดทุนไม่น้อยเช่นกัน (และแน่นอนว่ากิจกรรมของค่ายเล็กๆ จำนวนมากนั้นเป็นสิ่งที่ไร้สาระโดยสิ้นเชิงในทางเศรษฐกิจ เพราะ แม้จะไม่ขาดทุนการลงทุนลงแรงดังกล่าวก็ให้กำไรที่ไม่คุ้มค่าอยู่ดี) อย่างไรก็ดีคำถามก็คือ เทคโนโลยีอย่างอินเตอร์เน็ตนั้นไม่ทำให้เผยแพร่งานง่ายขึ้นหรือ? มันไม่ดีตรงไหนที่คนทั้งโลก (ที่เข้าถึงอินเตอร์เน็ต) นั้นสามารถเข้าถึงงานดนตรีคุณได้โดยที่คุณไม่ต้องลงทุนอะไรในการเผยแพร่เลย? ผมคิดว่าวงใต้ดินทั้งหมดที่จะปั๊มแผ่นมาทีก็ต้องลุ้นละว่าจะขายได้คุ้มค่าปั๊มหรือเปล่า (ยังไม่ต้องไปคิดถึงการถอนทุนค่าห้องอัด) ควรจะคิดตรงนี้ให้จงหนัก สรุปว่าสุดท้ายแล้วคุณต้องการแค่ออกแผ่น CD มาและให้คนซื้อ CD คุณ? หรือว่าคุณต้องการให้คนฟังเพลงคุณอย่างแพร่หลาย? เทคโนโลยี P2P นั้นทำให้สองสิ่งนี้เป็นเรื่องแตกต่างกันอย่างชัดเจน และก็มีวงดนตรีจำนวนไม่น้อยที่เผยแพร่งานทางเครือข่าย P2P เป็นหลักแล้วด้วย ผมมองว่าเทคโลยีเหล่านี้มีส่วนในการช่วยเผยแพร่งานของวงดนตรีเล็กๆ และค่ายเล็กๆ จำนวนมากไปในระดับโลกด้วยซ้ำ คือ ผมว่าถ้าคุณมีความคิดที่ว่าคุณอยากทำเพลงให้คนฟังเป็นหลักคุณไม่ควรจะมีปัญหากับสิ่งเหล่านี้ แต่ถ้าคุณมองว่างานดนตรีนั้นสุดท้ายต้องเป็นของซื้อของขายผมก็ว่ามันเป็นอีกเรื่องหนึ่ง
6. P2P กับปัญหาเรื่องการสนับสนุนศิลปิน – หลายๆ คนอาจมองว่า P2P นั้นฆ่าวงการดนตรีเพราะมันไม่มีช่องทางสนับสนุนศิลปินในระบบมันเลย คำถามผมคือมันจะตายได้อย่างไรในเมื่อมันก็ยังมีคนจำนวนมากทำเพลงและเล่นดนตรีกันอยู่ทั้งๆ ที่ไม่มีใครสนับสนุน? ที่จะตายน่ะใครกันแน่ วงการดนตรีของมนุษยชาติ? หรือระบบค่ายเพลงใหญ่? แน่นอนว่ามันจะต้องมีคนตกงานอีกมากมาย นั่นเป็นสิ่งที่สงสารได้แต่ต้องแยกให้ชัดเจน เพราะ การซื้อ CD ให้เม็ดเงินไปเข้าค่ายเพลงใหญ่นั้นถึงที่สุดก็เป็นการที่เงินไหลไปให้บรรษัท ไม่ใช่การสนับสนุนศิลปิน แน่นอนว่าศิลปินนั้นก็ได้เงินส่วนหนึ่ง (เต็มที่ก็ไม่กี่ %) แต่งบหลายๆ ส่วนก็ต้องไปเป็นค่าโฆษณา ค่าทำมิวสิควีดีโอ ฯลฯ การที่ CD ลดยอดลงคนพวกนี้เดือดร้อนแน่ๆ แต่ก็อย่างที่ผมบอกว่าการสนับสนุนศิลปินนั้นเป็นคนละเรื่องกับการสนับสนุนคนในธุรกิจดนตรีอีกพวงใหญ่ ดังนั้นคุณต้องคิดดีๆ อย่างไรก็ดีสำหรับผมสิ่งที่ดูจะ Non Sense ที่สุดคือการซื้องานของคนที่ตายไปแล้ว หรือวงที่แตกไปแล้ว แล้วบอกว่าสนับสนุนศิลปิน … ในกรณีเหล่านั้นคุณซื้อไปเท่าไรเขาก็คงไม่ผลิตงานเพิ่ม เงินนั้นก็จะไปเข้าแต่กับค่ายใหญ่ๆ ที่หากินกับคนตายกับวงแตกจนร่ำรวย … นี่มันสนับสนุนศิลปินตรงไหน? ผมมองว่าวิธีคิดว่าต้องสนับสนุนศิลปินต้องซื้อ CD มันเป็นแนวความคิดที่ถูกเน้นย้ำโดยค่ายใหญ่เพื่อรักษาผลประโยชน์ของตนมากกว่า จริงมีการสนับสนุนศิลปินอีกตั้งเยอะ การไปดูศิลปินเล่นสดก็เป็นวิธีการหนึ่งที่จะให้เงินไหลไปที่ศิลปินอย่างเต็มเม็ดเต็มหน่วยมากกว่าซื้อ CD

นี่คือประเด็นที่ผู้เขียนคิดออกคร่าวๆ จริงๆ ยังมีประเด็นอีกเช่นประเด็นเรื่องทำไมคนนั้นเห็นดีเห็นงามกับ Youtube แต่กลับต่อต้าน P2P แต่ยังไม่รู้จะเอาไปที่ไหน อย่างไรก็ดีสิ่งที่ผู้เขียนนั้นตั้งคำถามมาทั้งหมดก็หวังให้หลายๆ คนนั้นกลับมาทบทวนกับสิ่งที่ตนนั้นเชื่ออยู่ทำอยู่ ผู้เขียนคิดว่าสิ่งที่ผู้เขียนได้ทำก็คือ มันมีมุมมองจำนวนมากที่ความเชื่อทั่วไปกดทับไว้ และมันก็มีมิติของผลประโยชน์ของหลายๆ ฝ่ายนั้นเร้นกายอยู่ท่ามกลางประเด็นที่ฟังดูเป็นกลางๆ หวังว่าสิ่งเหล่านี้จะเชิญชวนให้ท่านๆ ได้ขบคิดถึงปัญหาแบบนี้อย่างหลากหลายขึ้น

ตอนแรกผมว่าต้อง Clear ก่อนนะครับ

ระหว่าง Hard Rock/ Heavy Metal รุ่นบุกเบิก (รุ่น Blue Cheer, Led Zep., Deep Purple, Black Sabbath)

กับพวก Heavy Metal ตอนที่มันตั้งตัวแล้วชัดเจน (ชัดสุดจะราวๆ ยุค NWOBHM)

อันแรกจะติด Blues เยอะครับ อันหลังนี่โดยทั่วไปจะไม่ติดเลย ท่อนริฟฟ์และเพลงส่วนใหญ่ก็จะไม่หลวมๆ แบบอันแรก คอร์ดรุงรังๆ (คอร์ดเต็มรูปไอ้พวกคอร์ด 7 อะไรเทือกนี้ – ซึ่งผมก็ว่าเป็นอิทธิพล Blues) ก็จะไม่ค่อยมี ส่วนใหญ่จะซัด Power Chord กัน ปนกับริฟฟที่เป็นซิงเกิลโน๊ต (กีต้าร์ประสานนี่ยุคแรกๆ ไม่ค่อยมี) เบสนี่ก็มักจะเล่นไปตามริฟฟ์ หรือ ไม่ก็เล่นรองพื้นแบบหนาๆ (ผมนึกถึงแต่งหน้าอย่างไรไม่รู้) กลองนี่ก็จะตีแบบตรงไปตรงมามากๆ ลูกกระตุกๆ ขัดๆ ไม่ค่อยมี

โอเค ถ้าแยกได้ดังนี้แล้วเราจะไปกันต่อในการแยก Heavy Metal (อันหลังนะครับ อันแรกนี่มันต่างกันชัดเจนมากๆ จนแทบจะไม่ต้องอธิบาย) กับ Thrash Metal ล่ะนะครับ

Thrash ต่างจาก Heavy อย่างไร?

เชื่อหรือไม่ว่าผมเคยอ่านสือกีต้าร์เล่มหนึ่งพยายามจะอธิบาย (ถ้าจำไม่ผิดจะเป็น Guitar World ปกมีกีต้าร์ Skid Row – ผมซื้อมือสองมาจากจตุจักร) และผมก็ได้ออ่านตำรา Thrash เล่มหนึ่ง (ซื้อจาก JU พันธุ์ทิพย์)

ผมกล้าพูดเลยว่าทั้งสองเล่มถ้าไม่อธิบายผิดก็ชวนให้ไขว้เขวมากๆ ในหลายๆ จุด ซึ่งผมจะแทรกๆ ไป

ปัญหาที่ผมเห็นก็คือพวกนี้มอง Thrash จากแค่วงดังๆ ไม่กี่วง ซึ่งผลก็คือ มันจะเอาลักษณะเฉพาะที่วงดนตรีไม่กี่วงมีมาเป็นลักษณะของ Thrash … ซึ่งถ้าคุณฟังพวกวงเกรด B, B+ ไปจนถึง A- เยอะๆ คุณจะไม่คิดแบบนี้ (จริงๆ ผมไม่อยากพูดนะว่าพวกนักดนตรีที่มีความรู้ทางดนตรีอย่างเป็นทางการมามากๆ มักจะมีชั่วโมงบินการฟังต่ำกว่านักฟังเพลง แต่ปัญหาคือ เวลาพูดคนทั่วๆ ไปจะเชื่อพวกแรกมากกว่า ถ้าถามผมผมว่าพวกนี้ในหลายๆ ครั้งฟังไม่ได้ศัพท์จับมากระเดียดด้วยซ้ำ – ขอโทษที่พูดแรง ผมถือว่าเราๆ เป็นนักฟังเพลงกันนะเลยอยากระบายเล็กๆ ทั้งนี้ก็ไม่ได้หมายความว่าคนเรียนดนตรีหรือรู้ทฤษฏีเยอะๆ นี่ไม่ดีหรือไม่ใช่คนดีนะครับ จากประสบการณ์ที่ผมเจอพวกนี้จะชอบแสดงตัวว่ารู้ไปทุกเรื่องทั้งๆ ที่ฟังเพลงก็กระจึ๋งเดียว – ปริมาณการฟังไม่สามารถเทียบกับท่านๆ แถวนี้ได้เลย)

OK มาเริ่มกันดีกว่า

ความต่างที่ผมเห็นมีดังนี้ (ผมจะพูดถึงแค่พวก Old School นะครับ วงรุ่นใหม่ๆ ที่เล่น Old School ก็มักจะมีลักษณะดังนี้)

1. เสียงร้อง – พวก Thrash นั้นจะร้องกร้าวกว่าและไม่มีค่อย Melody อันนี้เป็นลักษณะที่เห็นได้ทั่วไปคิดว่าไม่ต้องอธิบายมาก แม้ว่าเสียงร้องของพวก Thrash จะหลากหลาย

บางวงตะโกนบ่นๆ (อาทิ Sacred Reich) บางวงร้องเสียงกร้านๆ หยาบๆ เละ (Coroner, Possessed, Onslaught ชุดแรกๆ, Celtic Frost – จริงๆ ผมว่าดนตรีวงนี้ประหลาดที่จะเรียกว่า Thrash อยู่ แต่ไว้ว่ากันต่อไปด้านหน้า) บ้างวงร้องกร้านๆ บ่นๆ (อาทิ นักฆ่าในตำนานอย่าง Slayer และพวกผู้ยิงใหญ่แห่งเยอรมัน Sodom, Destruction, Kreator, Tankard อย่างไรก็ดีบางวงพวกนี้ก็มีการร้องกร้านๆ หยาบๆ อยู่บ้างชุดแรกๆ ถ้าผมจำไม่ผิด - เพราะ ผมไม่ชอบยุคนั้นเท่าไร)  บางวงก็เสียงแหลมมาเลย  (Nuclear Assault, Forbidden, Flotsam & Jetsam)

แต่สิ่งที่มีร่วมกันของพวกนี้คือความกร้านและไม่ค่อยมี Melody (โดยเฉพาะ ถ้าเทียบกับ Heavy Metal) ตรงนี้โปรดสังเกตุว่าเอาจริงๆ มีวง Thrash ไม่กี่วงเท่านั้นที่ร้องพอจะมี Melody มากห่อย ตัวอย่างก็คือ Metallica, Megadeth (จริงๆ น้าเบี้ยวก็ไม่ค่อยมี Melody เท่าไรแต่พอกล้อมแกล้มอยู่หมวดนี้ได้), Anthrax, Xentrix

ตรงนี้อาจมีคนมองว่าพวก Heavy บางวงก็เริ่มมีลักษณะแบบนี้ เช่น Venom และ Motorhead … จะว่าไปพวกนี้ก็ Proto-Thrash ดีๆ นี่เองครับเพียงแต่คนไม่เรียกกัน นอกจากนี้แล้ว Thrash บางวงก็เริ่มจะร้องสำรอก อาทิ Possessed … ซึ่งนั่นก็คือ Proto-Death ดีๆ นี่เองครับ แต่คนก็ไม่ค่อยเรียกเช่นกัน (อย่างไรก็ดีบางคนก็จัดวงนี้เป็น Death ไปเลย) เรื่องนี้สอนให้รู้ว่าหน่ออ่อนของดนตรีอีกกระแสหนึ่งนั้นปรากฏในดนตรีอีกกระแสเป็นเรื่องปกติครับ

2. ส่วนโน๊ตในริฟฟ์กีต้าร์ และ เบส – ว่ากันว่าถ้าจะอธิบายง่ายๆ Thrash ก็คือ Heavy ที่โน๊ตถี่ขึ้น ก็พอถูไถครับ แต่ยังไม่ชัดพอ

ถ้าถามผมสิ่งสำคัญที่สุดที่ทำให้ Thrash นั้นเป็น Thrash คือ โน๊ตที่ต่อเนื่องกันเป็นพรืดครับ ถ้าดู Tab นี่จะพบเลยว่ามันจะเต็มไปด้วยเขบ็ดชั้นเดียวเป็นพรืด และมักมีเขบ็ดสองชั้นแซมเป็นพักๆ  (เล่นให้ดูจะง่ายกว่า แต่ตรงนี้เราเงื่อนไขการถ่ายทอดคือการเขียน ผมจะพยายามแล้วกันนะ) และถ้าไม่เคยเล่นแล้วมาเล่นจะพบว่ามันเมื่อยมากๆ ต้องใช้พลังสูงมาก

ตรงนี้ Thrash ต่างจาก Heavy ตรงที่ Heavy นั้นส่วนพื้นฐานของ Riff นั้นจะเป็นตัวดำกับเขบ็ดชั้นเดียว โดยทั่วไปริฟฟแบบ Heavy นั้นจะไม่มีโน๊ตเป็นพรืด จะพอมีลากยาวบางตัวให้ได้พักได้ผ่อนกันบ้าง และถึงจะมียาวเป็นพรืดบ้าง (ตัวอย่างง่ายๆ เพลง Paranoid และ Neon Knight) ก็จะไม่มีเขบ็ดสองชั้นมาเพิ่มความถี่แบบพวก Thrash

ที่นี้ขอเสริมคำถามที่น่าสนใจอีกประการ Thrash ต่างจาก Speed อย่างไร?

โดยส่วนตัวผมไม่แยกนะครับเพราะ ในวงเดียวกันนี่จะมีลักษณะ Riff ทั้งสองแบบอยู่ แต่ถ้าจะให้แยกแล้ว Riff มันต่างกันตรงที่ Thrash นั้นจะเน้น Rhythm แบบเขบ็ดชั้นเดียวเป็นพรืดและมีเขบ็ดสองชั้นแซม ส่วน Speed นั้น Riff จะเป็นเขบ็ดสองชั้นเป็นพรืดยาวโลด (มักจะจบริฟฟ์ด้วยเขบ็ดชั้นเดียวประจุดสองตัวและเขบ็ดชั้นเดียวอีกตัว - มันฟังดูยุ่งครับ แต่คาดว่าเป็นส่วนที่ได้ยินกันบ่อยๆ)

ซึ่งในทางปฏิบัติพอจะพูดได้ว่า Thrash คือการสับ ส่วน Speed คือการปั่น

อย่างไรก็ดีในหลายๆ วงมันแยกยากครับ เพราะ บางเพลงก็สับบางเพลงก็ปั่น บางท่อนก็สับบางท่อนก็ปั่น โดยทั่วไปมันจึงดูจะเปล่าประโยชน์ที่จะแยกออกเป็นเพลงๆ หรือเป็นท่อนๆ

แต่ที่น่าสนใจคือมันก็มีวงบางชนิดที่ปั่นกันลูกเดียวแต่ไม่มี Riff แบบ Thrash เลย อาทิ Agent Steel น่าสังเกตุว่าคนจะเรียกพวกนี้ว่า Speed แต่จะไม่เรียก Thrash

สุดท้าย มีวงกลุ่มหนึ่งที่มี Riff แบบ Speed ในนิยามด้านบนแต่สมัยนี้เราก็มักจะไม่เรียกว่า Speed วงเหล่านี้ได้แก่วงที่เรารู้จักกันดีอย่าง Helloween, Gammaray, Blind Guardian ฯลฯ เราจะรู้จักวงเหล่านี้ในนาม Melodic, Power ไม่ก็ Melodic/ Power แต่ถ้าสังเกตุริฟฟ์ของวงเหล่านี้จะพบว่าปั่นกระจายตามนิยามด้านบนเลย (จริงๆ มีเรื่อง Tempo อีก สั้นๆ คือพวกนี้ Tempo จะช้ากว่า Thrash – แน่นอนเราไม่ได้พูดถึง Dragonforce) ซึ่งผมว่านี่คือ คำอธิบายที่ว่าทำไมในยุคสมัยหนึ่งคนมักจะรู้จักวงพวกนี้ในนาม Speed … แต่ (ดังที่กล่าวมาแล้ว) มันก็ดุจะเป็นคำเรียกที่ไม่ค่อยนิยมเท่าไรในปัจจุบัน

3. เมโลดี้ในริฟฟ์ – Thrash ส่วนใหญ่จะไม่ค่อยใช้ Scale และ Mode ปกติที่มีพื้นฐานมาจาก Major กับ Minor  (นี่พูดให้ง่ายนะครับ ไม่อยากลงลึกคนรู้ทฤษฎีมาอ่านแล้วรู้สึกว่ามันผิดก็ขออภัย อย่างไรก็ดีตรงนี้ผมคิดว่าเขียนแบบนี้สื่อความง่ายกว่า) เช่นในขณะที่พวก Heavy ใช้

พวก Thrash นั้นถ้าจะว่ากันตรงๆ (พูดในฐานะคนศึกษา, คนแต่ง และคนเล่น) นั้นคิดริฟฟ์ขึ้นมาแบบไม่ได้คิดผ่าน Scale ครับ (เว้นแต่บางท่อนที่ใช้กีต้าร์ประสาน ตรงนั้นต้องคิดผ่าน Scale และใช้เสียงประสานคู่สาม - หรือประสานด้วยโน้ตสองตัวถัดไปใน Scale) ถ้าจะวิเคราะห์กันจริงๆ Riff แบบ Thrash นี่มีเสียงศูนย์กลาง (Tonal Center) นะครับ อย่างน้อยๆ สายเปล่าสายหก (อาจเป็นโน๊ต E หรือ Eb แล้วแต่จะจูน – ทั่วไปพวก Thrash จะตั้งสายกันอยู่แค่นี้ไม่ Standard Tuning ก็ลงมาครึ่งเสียง เอาจริงๆ ตั้งลงมาหนึ่งเสียงเต็มนี่ผมก็ไม่พบในพวก Old School นะ แต่ผมอาจเช็คไม่ละเอียดพอก็ได้)  นึ่ก็เป็นเสียงศูนย์กลางของ Riff ส่วนใหญ่ใน Thrash แหละ อย่างไรก็ดีโน๊ตที่จะใช้แซมนี่แทบจะเป็นตัวอะไรก็ได้ ซึ่งนี่ทำให้ Thrash ฟังดูเป็น Chromatic (พูดง่ายๆ คือ Scale ที่มีโน๊ตทุกตัวอยู่ในนั้น ใช้ Scale นี้ก็หมายถึงเล่นอะไรก็ได้)

แต่ข้อสังเกตุของผมคือ Thrash จะไม่นิยมใช้โน๊ตตัวที่ 4 และ 6 (ซึ่งถ้าคิดบน Key E ซึ่งเป็น Key ปกติแล้ว โน๊ตตัวดังกล่าวจะอยู่ที่ Fret ที่ 4 ของสาย 5 และ 6) ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน มันฟังดูใสๆ ไม่ Thrash และออกทาง Major ไปมั้ง

อย่างไรทั้งหมดนี้ทำให้เพลง Thrash นั้นฟังดูแปร่งมากๆ (ไม่อยากพูดว่า Atonal เพราะ อย่างที่กล่าวมาแล้ว เสียงศุนย์กลางของเพลงนั้นมีอย่างต้ำก็คือ สาย 6 สายเปล่า) และไม่สามารถระบุทิศทางของโน๊ตที่ชัดเจนได้

ซึ่งตรงนี้กลับไปอธิบายว่าทำไม Thrash ต้องร้องแบบไม่มี Melody (ถ้าจะพูดให้ตรงกว่านั้นคือไม่มีการเคลื่อนไหวของ Pitch เพราะ โดยทั่วไปไม่มีเสียงดนตรีอะไรไม่มี Melody เพราะ Melody คือ Pitch [ความสูงต่ำของเสียง] + Rhythm [ความหนักเบา, ความห่าง ไปจนถึงความเงียบของเสียง])

มันต้องร้องแบบไม่มี Melody ก็เพราะ เพลงมันไม่มี Scale ที่ชัดเจน ถ้าเพลงไม่มี Scale ขืนร้องมี Scale เสียงร้องก็ขัดกับเพลง ด้วยเงื่อนไขของโครงสร้างเสียงของเพลงแบบนี้ที่ต้องมีการร้อง หนทางที่ดีที่สุดคือ ร้องย้ำๆ อยู่ไม่กี่โน๊ต (หรือไม่กี่ Pitch) ซึ่งนั่นทำให้เพลงฟังดูไม่มี Melody

4. ความเร็วเพลง - สิ่งที่ยังไม่ได้พูดในส่วนที่ผ่านมาคือ ความเร็วเพลง

ในดนตรีสากลแบบตะวันตกนั้นเราจะนับความเร็วเพลงเป็นครั้งต่อนาที หรือ bpm [beats per minute]

เพลง Thrash โดยทั่วไปนี่ก็จะเร็ว 200 bpm ขึ้นไป มีส่วนน้อยที่จะช้ากว่านั้น และจะเป็นแบบนี้แทบทุกเพลงในอัลบั้ม

ในขณะที่เพลง Heavy นั้นขึ้นมาถึงราวๆ 180-190 bpm นี่ก็จัดว่าเร็วจัดแล้ว และก็จะเป็นอยู่ไม่กี่เพลงในอัลบั้ม

ซึ่งลองจินตนาการดูว่า โน๊ตถี่ๆ ที่ยุ่งอย่างยุ่งเหยิงเร๊วจี๋นั้นเป็นอย่างอย่างไร ไม่แปลกเลยที่ Thrash นั้นได้ชื่อว่าเป็น Extreme Metal ชนิดแรก

ที่นี้มันจะมีอีกประเด็นคือ เพลง Heavy จำนวนหนึ่งนั้น Tempo กดไป 240 bpm (เช่นงานของ Maiden) จะอธิบายมันอย่างไร?

คำตอบคือ เพลงเหล่านี้ Rhythm พื้นฐานนั้นจะเร็วเต๊มที่ที่เขบ็ดชั้นเดียว ซึ่งวิธีการเล่นก็ต้องเล่นขึ้นลงแบบ Alternate Picking

แต่สำหรับ Thrash เล่น Tempo 200 ขึ้นไปนี่ต้องเล่นเขบ็ดชั้นเดียวแบบลงอย่างเดียว ถ้าเล่นขึ้นลงเสียงมันจะไม่แน่น นอกจากนี้ การเล่นขึ้นลงต้องสงวนไว้ให้กับพวกโน๊ตเขบ็ดสองชั้นด้วย

นอกจากนี้ที่น่าสนใจก็คือเพลง Thrash จำนวนมากนั้นจะมีการเปลี่ยน Tempo ไปมาในเพลงด้วย ประมาณว่า Riff นี้ต้อง Tempo เท่านี้ (จริงๆ นี่คือคำของ Scott Ian) ซึ่งนี่ก็คือสิ่งที่ Heavy ไม่นิยมทำเช่นกัน

5. กลองและส่วนเพลง – ประเด็นสุดท้ายที่จะพูดถึงคือ กลองและส่วนเพลง

ประการแรกที่ผมอยากจะยกก็คือ หลายๆ คนบอกว่า Thrash นั้นจะใช้ส่วนดนตรีแปลกๆ (เช่น 7/8, 5/4 อะไรเทือกนี้) ผมว่าไม่จริงนะครับถ้าจะพูดในภาพกว้าง จริงอยู่มีบางเพลงของบางวงที่มีลักษณะแบบนี้ (เช่น Intro บางเพลงของ Metallica, Verse Riff ของ Master of Puppet, บางเพลงของ Testament) แต่ส่วนใหญ่ผมคิดว่าเราพูดได้เลยครับว่าเพลง Thrash มันก็เพลงบนส่วน 4/4 แบบเพลงร็อคทั่วๆ ไปนี่แหละ (ดังนั้นตรงนี้ไม่ใช่ความต่างระหว่าง Thrash กับ Heavy)

ส่วนกลองนี่สิน่าสนใจ กลองเพลง Rock ปกตินั้นมักจะเรียกกันว่า Normal Time ซึ่งโครงสร้างพื้นฐานก็คือ การเหยียบกระเดื่องที่จังหวะ 1 และ 3 ตีแสนร์ที่จังหวะ 2 และ 4

นี่คือ Rhythm กลองพื้นฐานของเพลง Rock และ Heavy Metal ทั่วๆ ไป

สิ่งที่ Thrash เพิ่มมาคือ Double Time กับ Half Time

พูดง่ายๆ คือ ส่วนกลองที่ทำให้ฟังดูเร็วขึ้นเท่าหนึ่ง กับ ช้าลงเท่าหนึ่ง (แต่ Tempo เท่าเดิมนะครับ)

ในทางปฏิบัติโดยพื้นฐานที่สุดมันอยู่ที่การลง Snare

Double Time คือการตีแสนร์ที่จังหวะยกทุกจังหวะ ทำให้ห้องหนึ่งมีการตีแสนร์ 4 ครั้ง (ส่วนการตีแสนร์ที่จังหวะตกทุกจังหวะนั้นเรียกว่า Reverse Double Time) ซึ่งผลที่มีต่อคนฟังก็คือ จะทำให้รู้สึกว่าเพลงเร็วขึ้น

ส่วน Half-Time นั้นคือการไม่ลงสแนร์ในจังหวะที่สองและสี่ แต่ไปลงที่จังหวะที่สามเท่านั้น ซึ่งผลที่มีต่อคนฟังก็คือ จะทำให้รู้สึกว่าเพลงช้าลงและรู้สึกหน่วงๆ

การตีกลองแบบ Normal Time กับ Double Time สับไปมานั้นมักจะพบได้ทั่วไปในเพลง Thrash ส่วน Half Time นั้นโดยทั่วไปการใช้จะจำกัดอยู่แค่ท่อน Bridge ในตอนกลางเพลง พวกที่เอาส่วนแบบนี้มาใช้ในท่อนอื่นๆ นั้นไม่ค่อยมีในพวก Old School อย่างไรก็ดีมันเป็นส่วนประกอบสำคัญของ Post-Thrash และ Groove Metal ในเวลาต่อมา

สำหรับเรื่องโครงสร้างเพลง พูดตรงๆ ว่าผมก็ไม่ค่อยได้สังเกตุเท่าไร โดยทั่วไปผมก็ว่าโครงสร้างมันก็ Standard นะ (ก็ Intro-verse-prechorus-chorus-verse-prechorus-chorus-bridge-solo-prechorus-chorus อะไรเทือกนี้) แต่คิดดูดีๆ มีวงนำนวนไม่น้อยเลยล่ะที่มีโครงสร้างเพลงที่ไม่ Standard สงสัยต้องดูอีกที อย่างไรก็ดีผมว่ามันไม่ใช่ลักษณะที่ “จำเป็น” ของ Thrash เท่าไรนะ คือ โครงสร้างเพลงธรรมดาก็ Thrash ได้อะไรทำนองนั้น

อ้อ จริงๆ อาจมีประเด็นเรื่องท่อนโซโล่ด้วย แต่เนื่องจากผมเข้าไม่ถึง (ผมเป็นคนไม่ฟังโซโล่จริงจัง เพราะ ฟังไม่ทัน) จึงไม่ขอพูดในที่นี้

คร่าวๆ ก็ราวๆ นี้แหละครับ หวังว่าจะให้คำตอบที่ชัดขึ้น

ป.ล. ตัวอย่างทั้งหมดนี่มาจากหัวทั้งนั้นนะครับ ยกพอให้เห็นภาพเฉยๆ ถ้าจะเอาเป๊ะคงต้องฟังไล่เช็คครับ สุดท้ายที่อยากให้ตระหนักคือ เส้นแบ่งของแต่ละอย่างที่ยกมามันเบาบางมากครับบางทีอะไรที่อยู่ที่เส้นแบ่งก็อย่าไปพยายามจัดประเภทมันจริงจังไปสักฝั่งเลยครับ อยากให้เข้าใจมันในฐานะสิ่งที่อยู่ระหว่างกลาง (in-between) มากกว่า

Fragments From The Traumatic Life I

[ข้อความต่อไปนี้เป็นอะไรที่ส่วนตัวมากๆ อ่านแล้วโปรดพิจารณา]

ความเจ็บป่วยได้คืบคลานเข้ามาหาข้าพเจ้าอย่างช้าๆ และเลือดเย็น ในที่สุดข้าพเจ้าก็ตระหนักว่าสุราและกีต้าร์นั้นไม่สามารถบรรเทามันได้อีกต่อไป อะไรอยู่ในกายของข้าพเจ้า? ราวกับเป็นเสียงที่อัดแน่นอยู่ในร่างกายแต่ไม่อาจเปล่งออกมาข้างนอกได้ I am The Negative!!! ข้าพเจ้ารู้ดีว่ารากฐานของตนนั้นเป็นเพียงรอยแยกอันเจ็บปวด ความเจ็บปวดนั้นไหลบ่ามาจากทั้งอดีต ปัจจุบัน และอนาคตอย่างไม่บันยะบันยัง อะไรคือสิ่งที่หยุดยั้งมัน? ข้าพเจ้าจัดการกับมันอย่างไร? นานมาแล้วข้าพเจ้าพบว่าการเปล่งเสียงนั้นมีความมหัศจรรย์ของมันอยู่ การเปล่งเสียงในที่นี้ไม่ใช่การปลดปล่อยเสียงที่มีรูปแบบชัดเจนในทางวัฒนธรรม แต่เป็นการเปล่งเสียงไร้รูปที่ตัดแทรกระนาบความเป็นจริงที่ถูกสร้างด้วยระบบสัญลักษณ์ต่างๆ อีกที และเสียงดังกล่าวนี่เองที่เป็นน้ำหนึ่งอันเดียวกับเจ็บป่วยภายใน ตรงนี้การตะหนักถึงสิ่งที่อยู่ข้างในกับการที่มันออกมานั้นก็ไม่ได้แยกออกจากกัน

…

ไม่มีใครเข้าใจ! ไม่มีใครเข้าใจ! ไม่มีใครเคยเข้าใจ! หากเพียงมันเป็นเช่นนั้นจริงๆ ทุกวันนี้ดูจะไม่มีใครอยากเข้าใจมากกว่า ความเจ็บปวดของข้าพเจ้าเป็นเรื่องน่ารำคาญสำหรับคนรอบข้าง ข้าพเจ้าตระหนักดี ตรงนี้ทำให้ข้าพเจ้านั้นฉาบเคลือบตรงนี้ด้วยการพยายามสร้างเสียงหัวเราะให้กับคนรอบข้าง และพยายามดูดซึมความเจ็บปวดของคนรอบข้างผ่านการฟัง … ตอนนี้ข้าพเจ้าไม่มีคุณสมบัติแล้วหรือที่จำทำเช่นนั้น? ข้าพเจ้าไม่อาจเจ็บปวดจนรู้สึกว่าเป็นต้องหัวเราะออกมาและข้าพเจ้าก็ไม่สามารถอดทนเรื่องราวของคนอื่นๆ ได้ ใช่ ข้าพเจ้าน่าขยะแขยง ข้าพเจ้ายากจะชอบมันแต่มันทำไม่ได้จริงๆ

…

ไม่นานมานี้ข้าพเจ้าพึงจะเข้าใจว่าคนทางรอดที่ข้าพเจ้าเลือกอีกครั้งนำข้าพเจ้ากับมาสูความตายอีกครั้ง ราวกับว่าข้าพเข้าต้องร่อนเร่ไปอย่างเจ็บปวดและไม่มีวันตายชั่วกัปชั่วกัลป์ ความตายควรจะจบทุกอย่าง หากข้าพเจ้ามีความกล้าหาญเพียงพอ แต่ความกลัวตรงนี้ก็ไม่แน่ว่าจะเป็นการกลัวความตายหรือความเป็นอมตะกันแน่ AS IF WE’RE ALL UNDEAD !!!

…

ข้าพเจ้าสังเกตมานานแล้วว่าข้าพเจ้าจะต้องเปลี่ยนมิตรสหายที่สนิททุกๆ 2-3 ปี และนี่ก็ดูจะใกล้ถึงเวลาอีกครั้ง ชีวิตของข้าพเจ้านั้นยุ่งเหยิงภายในและถูกตีจาก อยู่ดีๆ วงเหล้าของข้าพเจ้าก็แตกพังไม่อย่างไม่มีชิ้นดี ข้าพเจ้าไม่โทษใคร อย่างไรก็ดีก็เป็นเรื่องตลกที่คนที่ใกล้ชิดข้าพเจ้ามากๆ นั้นก็ดูจะเบื่อข้าพเจ้าโดยอัตโนมัติในช่วงเวลาดังกล่าวซึ่งเป็นเวลาเดียวกับที่ข้าพเข้าเบื่อพวกเขาเหล่านั้น หลังจากนั้นหนทางที่เราจะเป็นมิตรต่อกันอยู่ได้ก็อยู่ที่การรักษาระยะห่างที่เหมาะสมเท่านั้น มิตรสหายจำนวนมากข้าพเจ้าคิดว่าควรจะพูดคุยกันยาวๆ สักปีละครั้งสองครั้งเท่านั้น ไม่ใช่ว่าข้าพเจ้าไม่ชอบพวกเขา (เพราะถ้าข้าพเจ้าไม่ชอบพวกเขาข้าพเจ้าก็คงไม่เสียเวลาไปยุ่ง) แต่การอยู่ใกล้กันมากๆ ทำให้คนนั้นเหม็นเบื่อกัน ไปจนถึงเกลียดกันได้ไม่ยากเลย ดังนี้ระยะห่างที่เหมาะสมก็คงเป็นคำตอบสุดท้าย อย่างไรก็ดีข้าพเจ้าก็ต้องการมิตรสหายที่ค่อนข้างสนิทตลอดเวลาอยู่ดี ข้าพเจ้าจะทำอย่างไรดี? หรือจะต้องทำการรีไซเคิลมิตรสหายเก่าๆ อย่างน้อยพวกเขาจำนวนมากก็ไม่รู้สึกว่าตัวตนอันหนีไม่พ้นของข้าพเจ้านั้น Disturbing เท่าไร

…

วงวิชาการ Corrupt ข้าพเจ้า !!! ข้าพเจ้าเริ่มรู้สึกคิดผิดที่เข้ามาอยู่ในวงวิชาการ ในยามแรกข้าพเจ้าหวังว่าจะได้พบกับผู้คนที่คล้ายคลึงกับข้าพเจ้า ข้าพเจ้าคิดไม่ถูกเสียที่เดียว ข้าพเจ้าพบว่าคนไม่จำเป็นต้องชอบนักวิชาการที่ดีในฐานะนักวิชาการเสมอไป สิ่งที่เกิดขึ้นกลายเป็นว่าสุดท้ายข้าพเจ้าก็เป็นมิตรกับคนนอกคอกดังเช่นที่ข้าพเจ้าเป็นมาตลอดชีวิต ข้าพเจ้าไม่ใช่นักวิชาการนอกคอก แต่เป็นคนนอกคอกที่ปังเอิญเป็นนักวิชาการก็เท่านั้น ข้าพเจ้าเป็นอันหนึ่งอันเดียวกับคนนอกคอกมากกว่านักวิชาการ ข้าพเจ้ายืนยันเสมอว่าความสัมพันธ์ของข้าพเจ้าจะทำงานได้ที่ที่สุดผ่านความเกลียดชังร่วม ข้าพเจ้าไม่ได้รักความรู้ แต่ข้าพเจ้ากระหายมันในฐานะอาวุธที่จะใช้ฟาดฟันศัตรูของข้าพเจ้า ในแง่นี้การเลือกทำประเด็นที่ชอบจึงเป็นเรื่องที่ผิดแต่แรก สิ่งที่เหมาะกับข้าพเจ้ามากกว่าคือการทำประเด็นที่ข้าพเจ้าเกลียดและอยากโจมตีมากกว่า ไม่ว่าอย่างไรก็ตามถึงที่สุดแล้ว สิ่งที่ข้าพเจ้าคิดว่าเป็นจารีตการเขียนงานวิชาการนั้นบ่อนทำลายข้าพเจ้าอย่างช้าๆ โดยข้าพเจ้าไม่รู้ตัว ข้าพเจ้าเป็นคนถ่อย การที่ข้าพเจ้าต้องบีบตนให้ต้องพูดและเขียนอย่างสุดภาพนั้นทำให้มีบางอย่างหลงเหลืออยู่ซึ่งมันก็กองพูนสูงขึ้นเรื่อยๆ ปัญหาคือ ข้าพเจ้าพึ่งจะตระหนักมันจริงจังพร้อมกับพบว่าข้าพเจ้านั้นเสื่อมสมรรถภาพในการเอามันออกมา

…

Trauma, Negative, Real, Rupture, Jouissance, Voice, Drive, Hatred, Fear, Desperation, Anxiety, Dread, Pain, Suffering or Whatever It Calls !!! In The Really Existing Experience, It’s Quite Hard To Separate These Things Apart.

เคยสงสัยมั้ยครับว่าคนโบราณนั้นฟังเพลงอะไรกัน ???

http://en.wikipedia.org/wiki/Musical_notation

http://en.wikipedia.org/wiki/Delphic_Hymns

http://en.wikipedia.org/wiki/Music_of_ancient_Greece

http://en.wikipedia.org/wiki/Ancient_Roman_music

http://www.umich.edu/~kelseydb/Exhibits/MIRE/Introduction/FurtherRead.html

ประกอบ

งานที่มีการทำออกมาจำนวนหนึ่งนั้นเป็นการที่เอาสิ่งที่หลงเหลือ (แบบขาดๆ วิ่นๆ) มาเล่นในแบบตรงไปตรงมา

เมืองไทยจะมีขายมั้ยเนี่ย?

อ่า งงล่ะสิครับว่าอะไรคือ Throat Singing

http://en.wikipedia.org/wiki/Tuvans เกี่ยวกับชาว Tuvans

http://en.wikipedia.org/wiki/Music_of_Tuva เกี่ยวกับดนตรีของพวกเขา

http://en.wikipedia.org/wiki/Overtone_singing เกี่ยวกับ Throat Singing (มันมีหลายชื่อ)

http://en.wikipedia.org/wiki/Huun-Huur-Tu

http://en.wikipedia.org/wiki/Yat-Kha

วงแรกนั้นเป็นวง Tuvans ที่เล่นเพลงแบบดั้งเดิม (จริงๆ ผมว่าอาจประยุกต์เล็กน้อย) ที่ดังที่สุด ผมเปิดฟังแล้วผมก็ถึงบางอ้อว่าอะไรคือ Throat Singing

ป.ล. จริงๆ พอผมเริ่มหาพวกเพลงพื้นถิ่นนานาชาติมาฟังอย่างจริงจัง ผมเริ่มมีไอเดียในการทำเพลงใหม่ๆ แฮะ แต่ที่ตลกคือ ไอเดียในการทำเพลงมันไม่เกี่ยวกับอะไรที่ผมฟังมาเลย ริฟฟ์ใหม่ที่ผมคิดมาได้ก็เป็น Speed/ Thrash เหมือนเดิม แต่มันฟังดูเข้าท่ากว่าที่ผมวนเวียนเล่นอยู่ก่อนหน้าจมเลยแฮะ

Another Attempt at Self-Criticism: The Case of My Punk Paper 

พูดตรงๆ ว่าผมคิดว่างานชิ้นนี้ใน Version ที่ส่งปิดโครงการ (ซึ่งหลักๆ เป็น Version เดียวกับที่ใช้ในงาน Refuse – Resist) มัน “ห่วย”

ความห่วยในแง่นี้เป็นไปในแง่การไม่ได้ตอบโจทย์การ “ต่อต้าน” ที่ชัดเจน

แน่นอนผมรู้ตัวในประเด็นนี้อยู่แล้ว

 ทั้งหมดที่เกิดขึ้นนั้นนั้นเป็นไปในเงื่อนไขของ Priority ของงานที่ผู้เขียนคิดว่าต้อง Educate คนในวงการวิชาการในประเด็นคร่าวๆ ทั้งหมดทั้งบริบทและตัว Movement ซึ่งจำเป็นในระดับพื้นฐานต่อการเข้าใจส่วนวิเคราะห์ของงาน 

ไปๆ มาๆ ผู้เขียนจึงพบว่าตัวเองนั้นทำงานประวัติศาสตร์อยู่ ซึ่งผู้เขียนก็คิดว่าต้องทำให้ดีเนื่องจากมีความรู้สึกว่างานเขียนทั้งหมดที่เคยอ่านมานั้นยังไม่ได้มาตรฐาน

… ผู้เขียนคิดว่าเราต้องเข้าใจก่อนว่ามันคืออะไร? ก่อนที่เราจะเข้าใจว่ามันต่อต้านอะไร, อย่างไร ฯลฯ?

 ผู้เขียนยอมรับว่างานชิ้นนี้ล้มเหลวแทบจะสิ้นเชิงในส่วนหลัง 

ซึ่งจะต้องปรับปรุงอย่างยิ่งยวดทั้งความรัดกุมในการอธิบาย และ ความหนักแน่นในทางทฤษฎี (ถ้าจะต้องมี)

 ซึ่งตัวปริมาณงานนั้นจะต้องเพิ่มขึ้นแน่นอน และมีแนวโน้มว่าส่วนแรกทั้งหมดที่เป็นส่วนประวัติศาสตร์สมควรจะถูกตัดทิ้งทั้งสิ้น (ซึ่งก็หมายความว่าผู้เขียนต้องการส่วนนั้นกลับมาเป็นลิขสิทธิ์ของผู้เขียน เพื่อความสะดวกในการเผยแพร่ต่อไป) ผู้เขียน OK กับตรงนี้และเห็นว่าจำเป็นในบริบทของงานที่ควรจะมีหน้าที่จำกัด 

อย่างไรก็ดี ณ ที่นี้ขอพูดถึงประเด็นต่างๆ เล็กน้อย

ประการแรก ความเชื่อมโยงของงานกับ Audience และ คู่ในการถกเถียงของงาน ไปจนถึงการปรับแก้โครงสร้างงาน – ผู้เขียนคิดว่างานชิ้นนี้เขียนให้คนทั่วไปที่สนใจอ่าน (ซึ่งสภาพความรู้เรื่อง Punk ของนักวิชาการทั่วไปก็ไม่น่าจะต่างจากคนทั่วไปเท่าไร) จึงต้องปูฐานมาจากระดับพื้นฐาน ทั้งหมดนี้เกิดจากการพบว่าคนทั่วๆ ไปนั้นมีความเข้าใจที่ผิดเกี่ยวกับ Punk Rock Movement ในช่วงแรก ไม่ว่าจะเป็นการมองความต่อเนื่องของ New York กับ London เกินความเป็นจริง, มองว่าแนวคิดที่ทำงานอยู่ในทั้งสองแวดวงนั้นเหมือนกัน (เช่นการมองว่ามี DIY ใน Sense แบบเดียวกันทั้งสอง Scene) เป็นอาทิ … แน่นอน NY กับ London นั้นเป็นคนละสถานที่กัน Scene มันเป็นคนละ Scene อยู่แล้วปัญหาคือ คนเข้าใจว่า Element ใน Scene นั้นเหมือนกัน (อย่างน้อยๆ คนรุ่นใหม่ๆ จำนวนมากก็เป็นเช่นนั้น – นี่นำไปสู่ปัญหา General Understanding ซึ่งขอไม่ลงในรายละเอียด)

ซึ่งทั้งหมดนี้นำมาสู่คู่ถกเถียงของงานซึ่งเป็น งานทั้งหมดที่ผลิตความเข้าใจผิดๆ เหล่านี้ ไม่ว่าจะเป็นงานวิชาการ หรืองานของนักหนังสือพิมพ์ รายละเอียดจำนวนมากที่ยกมาในส่วนประวัติศาสตร์นั้นเป็นการพยายามตอบโต้งานที่ผลิตความเข้าใจผิดๆ เหล่านี้ ในระดับหนึ่งแล้วมันเป็นความผิดของผู้เขียนเองที่ไม่สร้างความชัดเจนว่ากำลังเถียงกับใครในประเด็นนี้ ส่วนหนึ่งเพราะมันมีจำนวนมากเหลือเกิน กล่าวกันตามตรงงานทั้งหมดที่พูดถึง Punk Rock Movement โดยรวมๆ นั้นเท่าที่เห็นมาเป็นการกล่าวที่ผิดทั้งหมด เพราะ งานพวกนี้จะพยายามทำให้สิ่งที่เกิดขึ้นใน New York และ London เป็นเรื่องเดียวกัน (ซึ่งงานผู้เขียนเสนอชัดเจนว่าเป็นสิ่งที่ผิดแน่นอน)

 … ที่เลวร้ายมากๆ คือ งานวิชาการชิ้นสำคัญบางส่วนก็มีส่วนสำคัญในการผลิตความเข้าใจผิดเหล่านี้ ถ้าลองอ่านงาน Subculture ของ Dick Hebdige ดูจะพบว่าเขาเขียนงานของเขาด้วยสมมติฐานแบบนี้ ดังจะเห็นได้จากการดึงใน New York Scene กับ London Scene มาพูดในระนาบเดียวกัน ซึ่งด้วยการวิเคราะห์ในแบบ Semiology ของ Hebdige นั้นทำให้ Cultural Form ในแบบที่คล้ายคลึงกันที่เกิดขึ้นทั้งสอง Scene นั้นเป็นเรื่องเดียวกัน ซึ่งผู้เขียนก็โต้ด้วยอธิบายในเชิงประวัติศาสตร์ว่ามันมีรากฐานและบริบทที่ต่างกัน (ซึ่งจริงๆ ตรงนี้มี Contribution กับแนวคิดเรื่องการต่อต้าน) ซึ่งปัญหากับ Hebdige ตรงนี้ก็คือ ผู้เขียนคิดว่า “ความเป็น Punk” ที่ Hebdige เสนอนั้นล้มตั้งแต่อยู่ในมุ้งแล้ว เพราะจากงานของผู้เขียนสิ่งดังกล่าวไม่ได้มีอยู่จริง (ยังไม่ต้องไปพูดถึงว่ามันจะไปต่อต้านอะไร) … ถ้าผู้เขียนจะล้มเหลวก็ล้มเหลวตรงนี้ประเด็นตรงนี้ไม่มีความชัดเจน อย่างไรก็ดีตรรกะในการอธิบายเรื่องการต่อต้านของ Hebdige ก็เป็นอีกประเด็นที่อาจต้องทำการเถียงแยก (โดยสมมติว่าถ้าวัตถุในการสร้างทฤษฎีล้มแล้วทฤษฎียังยืนอยู่ได้) ซึ่งผู้เขียนก็ควรจะลงในรายละเอียดเพื่อที่จะตีตรงนี้ (แต่ก็ไม่ได้ทำ) … แต่พูดตรงๆ ว่าตรงนี้น่าเบื่อเพราะคนที่เล่นประเด็น Subculture ก็กลับมีตี Hebdige แทบทุกคน (ทำให้ผมนึกถึง Shot บังคับในการกลับมาตีงาน อ. ฉัตรทิพย์)

 นอกจากนั้นแล้วงานวิชาการในหลายๆ ส่วนนั้นแม้จะยืนอยู่บนฐานที่ว่า NY และ London นั้นต่างกัน (ดังจะเห็นได้จากการพูดถึงประเด็นต่างๆ อย่างมี Boundary ที่ชัดเจน กล่าวคือ ไม่พูด NY ปนกับ London อย่างหน้าตาเฉยแบบงานบางชิ้น) แต่เท่าที่เห็นก็ไม่มีงานชิ้นไหนพยายามจะบอกว่าจริงๆ มันต่างกันยังไง (ยังไม่ต้องพูดถึงงานของ Journalists … อย่างไรก็ดีงาน Oral History ที่ออกมาในช่วงหลังๆ นั้นก็มีเส้นแบ่งของ Scene อยู่โดยอัตโนมัติอยู่แล้ว – คือ คุณไม่ทำ Oral History of NY Punk โดยไปถาม London Punk หรอก ผมว่าแค่ฟังก็ Pervert แล้ว) 

ผู้เขียนจึงคิดจะเติมประเด็นความแตกต่างตรงนี้เพื่อให้ภาพชัดเจนขึ้น … ซึ่งว่ากันตรงๆ แล้วผู้เขียนทำเพียงแค่การต่อต้านของกระแสพังค์ร็อคในอังกฤษก็ได้ (ซึ่งจริงๆ งานอาจจะออกมาชึดเจนกว่า) อย่างไรก็ดีผู้เขียนเห็นว่าไหนๆ ทำมาแล้วก็ควรจะเคลียร์ความเข้าใจผิดๆ ด้วยจึงต้องรวบทำทั้ง NY และ London พร้อมๆ กับชี้ให้เห็นความแตกต่าง (แน่นอนตรงนี้ยืนอยู่บนฐานความคิดที่ว่าการเข้าใจปนกันนั้นมีอยู่อย่างแพร่หลายและเป็นสิ่งที่มีปัญหา – ถ้าผู้อ่านมีฐานคิดที่ต่างจากนี้ การที่เห็นว่าสิ่งที่ผู้เขียนทำอยู่ในงานชิ้นนี้ไม่ Make Sense ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร)

… อย่างไรก็ดีตรงนี้สร้างปัญหาให้งานมากๆ เพราะ มันทำให้น้ำหนักในแง่รายละเอียดนั้นแทบจะท่วมงานเลยทีเดียว ตรงนี้ต้องลองคิดดูอีกที เอาจริงๆ แล้ว อาจต้องลดงานเพื่อให้พูดถึง London Scene อย่างเดียว และลด NY Scene และความแตกต่างไปอยู่ในเชิงอรรถ

ซึ่งนี่อาจเป็นการดีกับขนาดของงานและเนื้อหาเกี่ยวกับการต่อต้านที่ต้องขยายต่อไป เอาจริงๆ แล้วว่าจะเพิ่มสักอย่างต่ำๆ ก็ 15 หน้า เพื่อที่จะตอบโจทย์ให้ชัด  ส่วนด้านรายละเอียดผู้เขียนเห็นว่าแทบไม่ต้องอ่านและเพิ่มแล้ว ต่อจากนี้ไปราวๆ 6 เดือนน่าจะเป็นช่วงเวลาของการเอารายละเอียดมาคุย/ เถียง กับทฤษฎีมากกว่า

 ถ้าให้ผู้เขียนตัดสินใจเองผู้เขียนจะทำให้ทิศทางมันเป็นแบบนี้ ซึ่งส่วนหนึ่งที่ต้องคุยกันคือ การเอาเนื้อหาส่วนที่ถอนกลับมาเป็นลิขสิทธิ์ของผู้เขียน – ค่อนข้างซีเรียสกับประเด็นนี้เพราะเห็นว่าเนื้อหาส่วนนั้นมีประโยชน์มาก และผู้เขียนต้องการจะเผยแพร่ให้กว้างที่สุด 

แม้งานนี้จะไม่ Original เลยในระดับ International ในแง่ประเด็น (เพราะใครก็พูดถึงพังค์ร็อคกับการต่อต้าน)  แต่มันจะดีในแง่การ Update ข้อมูลเชิงลึกใน Scene ที่จะกลับมาเช็คว่าทฤษฏีและคำอธิบายที่สร้างจากข้อมูลแบบผิวๆ นั้นจะมีปัญหาหรือไม่?

 สรุป คือผมจะ Rewrite มันใหม่ให้ตอบโจทย์มากขึ้น โดยใช้ข้อมูลชุดเดิมมาคุยกับงานทฤษฎีที่ผมจะอ่านต่อไปในรอบ 2-3 เดือน หวังว่าจะทำให้หลายๆ ฝ่ายพอใจ 

ประการที่สอง จริงๆ แล้วงานในแบบที่เป็นอยู่ผมตั้งใจจะให้มันเป็น Cultural History หรือให้ตรงกว่านั้นคือเป็น Pop Cultural History ผมว่าประวัติศาสตร์วัฒนธรรมเป็นรากฐานสำคัญมากๆ ที่นักสังคมศาสตร์ควรต้องมี (ไม่ต้องสงสัยว่าผมได้รับอิทธิพลจาก อ. ธเนศ) ผมจึงให้ Priority กับตรงนี้มากกว่าส่วนอื่นๆ งานผมชิ้นนี้ในแง่หนึ่งแล้วเป็นการศึกษาสิ่งที่เกิดขึ้นในอดีต Approach ในบางแง่ก็อาจคล้ายๆ ประวัติศาสตร์ ผมพยายามจะสร้างภาพของ Punk Scene ออกมาให้มีชีวิตชีวา แต่ผมก็รู้ว่ามันไม่มีเท่าไรนัก สิ่งที่ออกมามันคล้ายจะเป็น History of Event มากกว่า ในแง่หนึ่งผมควรจะทำให้มัน Annales กว่านี้ถ้าเกิดจะทำ แต่โชคร้ายที่ตอนที่ผมทำผมไม่รู้อะไรเกี่ยวกับ Annales เลย งานมันเลยอย่างมาเป็นแบบ Traditional History ที่เป็นการเล่าเหตุการณ์สำคัญต่อๆ กัน อย่างไรก็ดีคิดๆ ดูผมก็มองว่า Punk นั้นเป็น Event (ใน Sense ที่ Zizek เข้าใจ Badiou) นั้นนั้นแบบนี้อาจเหมาะกว่าก็ได้ อย่างไรก็ดีผมคิดว่าถ้ามันออกมาแบบนี้ผมค่อนข้างพลาดมิติวัฒนธรรมไปอย่างน่าเสียดาย อย่างน้อยๆ ก็ใน Section ที่เป็นประวัติศาสตร์

 นอกจากนี้แล้วผมยังพยายามมองงานชิ้นนี้ในแง่ของงานมานุษยวิทยาที่พยายามจะสร้างภาพชุมชนดนตรีพังค์ผ่านคำบอกเล่าต่างๆ ที่มีการบันทึกไว้ (เพราะผมศึกษาเรื่องในอดีต) หรืออีกนัยน์หนึ่งความพยายามของผมก็อาจคล้ายๆ Emmanuel Le Roy Ladurie ที่ใช้คำไต่สวนของพระเพื่อที่จะสร้างงาน Montaillou (แม้ว่างานผมจะต่ำชั้นกว่ามาก) คือ งานของผมละ Le Roy เหมือนกันในแง่การอ่าน (กรณีผมคือ “พยายาม” อ่าน) ข้อมูลทางประวัติศาสตร์ในแบบมานุษยวิทยา ซึ่งสิ่งที่ผมพยายามหาคือ มิติการต่อต้านที่มันอยู่ในความรู้สึกนึกคิดของคนในยุคนั้น คือ ในงานชิ้นนี้ผมสนใจการต่อต้านที่ Self-Concious เท่านั้น ผมไม่สนใจการที่นักวิชาการไม่ว่าจะเป็นสาขาอะไรมาบอกแทนคนใน Scene ว่าพวกเขากำลังต่อต้านอะไรอยู่ ผมมองว่าสิ่งเหล่านั้นจำนวนมากเป็นการ Overinterpret ไปจนถึงการ Romanticize ของนักวิชาการ (แต่ผมอาจผิดอีกที่ไม่ได้พูดประเด็นตรงนี้อย่างชัดเจน) 

OK บางคนอาจบอกว่านี่ไม่ตอบโจทย์ (ซึ่งบวกกับความอิหลักอิเหลื่อไปจนถึงไม่ยอมใช้ทฤษฎีของมันก็ไม่แปลกเลยที่จะมีการกล่าวว่างานชิ้นนี้โดยส่วนใหญ่ไม่ใช่งานวิชาการ “ด้านสังคมศาสตร์” ด้วยซ้ำ – ทว่าถ้ามองงานชิ้นนี้แบบมานุษยวิทยาแล้วการไม่ Theory Oriented ของผมก็ Debatable มากๆ) แต่ผมคิดว่านี่คือวิธีที่เหมาะที่สมที่สุดที่เราจะเริ่มศึกษา Subculture หนึ่งๆ คือ ศึกษามันจากรากและใช้วิธีการทางประวัติศาสตร์แบบ Cultural History และถ้ามันอาจตอบโจทย์ได้ในบางแง่ Why Not?

 อย่างไรก็ดีผมคิดว่าการอ่านงานทฤษฎีเพิ่ม (เพื่อเป็นการไปเถียงกับทฤษฎี) และเอาข้อมูลที่มีอยู่ (ว่าจะไม่อ่านเพิ่มแล้ว เพราะ อ่านมาก็เกือบหมดเท่าที่หามาได้แล้ว) ไปเถียงนั้นดูจะท้าทายกว่า ผมจึงคิดว่าจะทำอย่างนั้น ผมยืนยันว่าการสร้างความชัดเจนให้กับประเด็นต่างๆ แต่ยังคงงานรูปแบบเดิมอยู่นั้นก็ทำให้งานชิ้นนี้เป็นงานวิชาการที่เหมาะสมเช่นกัน โดยส่วนตัวผมเชื่อว่าการจมลงไปกับข้อมูลจำนวนมากๆ และกลั่นมันออกมาโดยไม่ใช้ทฤษฎีนั้นมีคุณูปการต่อการเข้าหาปรากฏการทางสังคมแบบผิวๆ และหาทฤษฎีมาจับแบบผิวๆ พอให้ได้จับ อย่างไรก็ดีผมไม่ได้บอกว่างานทฤษฎีแบบเพียวๆ ไม่ดี ผมก็ชอบและจะน่าจะต้องผลิตงานทฤษฎีเพียวๆ ออกมาสักชิ้นเร็วๆ นี้ ปัญหาของผมคือ การแถใช้ทฤษฎีกับปรากฏการณ์สังคมในแบบ “จะใช้ให้ได้” ไม่ใช่ปัญหาของผมกับทฤษฎี  เพราะ การใช้แบบนี้นั่นเป็นการสร้างความงุนงงมากขึ้นให้กับปรากฏการณ์สังคม นอกจากนั้นแล้วถ้าเกิดคนใช้ไม่แน่นทฤษฎีดังกล่าวมันก็จะทำให้เกิดความเข้าใจทฤษฎีเหล่านั้นอย่างสับสนอีก ด้วยเงื่อนไขด้านเวลา และ Priority ที่ผมจัด ผมจึงคิดว่าน่าจะศึกษาการต่อต้านแบบ Self-Conscious จากปากคำของคนใน Scene มากกว่า อย่างไรก็ดีปัญหาตรงนี้คือ ภาพมันไม่ชัด เหตุก็เพราะมันไม่ปรากฏ (คือ คนใน Scene หลายๆ ส่วนก็ไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองต่อต้านอะไรอยู่ – อย่างน้อยก็เท่าที่มีการบันทึกไว้และผู้เขียนเข้าถึง) ปัญหาของผมคือ ผมทำให้ Myth ของการต่อต้าน (ที่ผมเถียงอยู่) ออกมาไม่ชัด และ ผมก็ทำให้การ “ไม่ปรากฏ” ของการต่อต้านแบบ Self-Conscious ออกมาไม่ชัด ถ้าจะแก้งานในรูปแบบเดิม นี่คือสิ่งที่ผมต้อง Clear (แต่ก็อย่างที่บอกว่าผมทำอีกแบบดีกว่า เพราะ แบบนี้มันไม่ค่อยท้าทาย) 

ประการสุดท้าย ความผิดพลาดยิ่งใหญ่ที่ผู้เขียนทำไว้ตอนจั่วบทความคือ การเขียนว่า งานชิ้นนี้ศึกษา “ตัวดนตรี” การจั่วครั้งนี้ทำไปเพื่อพูดถึง “ตัวดนตรี” ในฐานะที่มันต่างจาก กลุ่มคน, แฟชั่น ฯลฯ เพราะ คนส่วนใหญ่จะไม่ได้มอง “พังค์” ในฐานะดนตรี ทั้งนี้ในกระบวนการผลิตงาน ผู้เขียนพบว่าสิ่งที่งานศึกษาคือ “วัฒนธรรมดนตรี” เสียมากกว่า “ตัวดนตรี” อย่างไรก็ดีผู้เขียนลืมกลับมาแก้ตรงนี้จึงทำให้ตัวงานทั้งหมดนั้นมีความขัดแย้งกับการจั่วหัวอย่างรุนแรง ซึ่งตรงนี้ต้องแก้แน่นอน ก็ขอขอบคุณ Reader ของงานชิ้นนี้มากๆ ที่ชี้ตรงนี้ให้เห็น (เพราะ การอ่านซ้ำของผู้เขียนก็อ่านข้ามตรงนี้ไปเช่นกัน)

สำหรับข้อโต้แย้งอื่นๆ ที่มีต่องานชิ้นนี้นั้นผู้เขียนก็คิดว่าน่าจะมีการตอบไปอย่างเหมาะสมกับโจทย์ อย่างไรก็ดีข้อวิจารณ์ในหลายๆ ข้อนั้นอาจเกิดจากการเลินเล่อใช้คำขยายๆ ผิดๆ ถูกๆ ขาดๆ เกินๆ จนทำให้ผู้อ่านเข้าใจเนื้อความผิดด้วยซ้ำ ซึ่งก็ต้องขอบคุณผู้อ่านทุกท่านที่ให้คำวิจารณ์ในเชิงสร้างสรรค์เป็นอย่างดี ท้ายที่สุดแล้วผู้เขียนก็จะนำสิ่งเหล่านี้ไปปรับปรุงงานต่อไป

 ป.ล. อาจงงๆ เล็กน้อยแต่ผู้เขียนคิดว่าน่าจะทำให้เห็นภาพจุดประสงค์ของงานในเบื้องแรก และการปรับปรุงงานในโอกาสต่อไป

Best Of Me Best of Town 2: Best of Me Rock Present Return of Hero 06-10-07

ผมเดินทางไปสวนลุมไนท์บาร์ซาร์ด้วยรถไฟใต้ดิน เมื่อผมไปถึงราวๆ เกือบบ่ายสามโมงผมก็ดุ่มๆ ไปถามคนแถวนั้นว่า โจหลุยส์ ไปทางไหน (เพราะประกาศบอกว่างานจัดใกล้ๆ “โจหลุยส์”) ซึ่งผมก็งงๆ ทางอยู่เพราะแยกมันเยอะเหลือเกิน อย่างไรก็ดีจากการสังเกตุโดยรอบก็ทำให้เห็นว่ามีคนจำนวนหนึ่งน่าจะมางานเดียวกัน (ดูจากการแต่งกาย) ผมจึงเดินตามพวกเขาไป

งานนั้นจัดอยู่ใกล้ๆ โจหลุยส์จริงๆ ที่สถานที่ที่ผู้จัดขนานนามมันว่า Death Pool

Death Pool นั้นจะกล่าวง่ายๆ แล้วมันก็คือ สระน้ำที่ไม่มีน้ำถ้าจะให้ประเมินแล้วสระนั้นน่าจะมีความยาวประมาณ 50 เมตรตามแบบมาตรฐาน (ต้องขอบคุณแจ็คสำหรับข้องสังเกตุตรงนี้) ซึ่งถ้าเป็นดังนั้นแล้วสระก็น่าจะมีความกว้างประมาณ 30 เมตร (จากการประเมินของผู้เขียน) อย่างไรก็ดีความลึกของสระนั้นไม่ได้เท่ากันทั้งสระพื้นที่ส่วนใหญ่ของสระนั้นมีความลึกราวๆ 1.5 เมตรในขณะที่ขอบด้านหนึ่งนั้นจะเป็นช่วงที่ลึกมากซึ่งก็จะมีการลาดเอียงลงไป ซึ่งผู้จัดก็จะมีการเอาผ้ากั้นไว้ (แต่มีช่วงว่างด้านล่างผ้าสูงราวๆ 2 ฟุต … ซึ่งหมายความว่าสามารถมองลงไปและหล่นลงไปได้ … ซึ่งถ้าหล่นก็คงดูไม่จืดทีเดียวเพราะด้านล่างมีน้ำขังอยู่และแหนลอยอยู่จำนวนมาก) ผู้เขียนกะว่าช่วงที่เริ่มลาดเอียงน่าจะประมาณ 15 เมตรจากขอบสระดังนั้นพื้นที่การชมดนตรีจะอยู่ที่ประมาณ 35 * 30 ตารางเมตร อย่างไรก็ดีในพื้นที่ดังกล่าวก็มีเต๊นอยู่สองเต๊นที่ตั้งขึ้นเพื่อขายเสื้อยืดและ CD

งานนี้มีสองเวที (Stage) ด้วยกัน (จริงๆ เวทีก็คือบริเวณขอบสระนั่นเอง ที่คนดูที่อยู่ในสระสามารมองขึ้ไปแล้วเห็นชัดเจน) ซึ่งก็น่าจะเป็นเพราะ ความสะดวกและทุ่นเวลาในการเปลี่ยนวง การเล่นสลับกันสองเวทีทำให้วงต่อไปสามารถเข้าไปติดตั้งเครื่องดนตรีได้ในขณะที่อีกวงยังเล่นอยู่ เวทีหนึ่งนั้นอยู่ที่ริมขอบด้านที่ติดทางลาดลงไป (ทำให้การมอชหลายๆ ครั้งน่าหวาดเสียวว่าจะมีคนกลิ้งตกไปตรงทางลาด – แต่เท่าที่ผู้เขียนทราบก็ไม่มีทั้งๆ ที่เล่นมอชกันไปจนเฉียดผ้ากั้นทีเดียว) อีกเวทีหนึ่งอยู่ด้านขวา (มองในสายตาของคนดู) ตรงหัวมุมขอบสระด้านตรงข้ามกับขอบสระที่เป็นทางเข้างาน ซึ่งก็คือบันไดไม้ผุๆสามชั้น ที่ชั้นล่างสุดพังไปครึ่งหนึ่ง (อย่างน้อยๆ ก็ตั้งแต่ตอนผู้เขียนไปถึง)

เวทีแรก (ริมทางลาด) เรียกว่าฝั่ง AMP ส่วนเวทีที่สอง (ตรงหัวมุม) เรียกว่าฝั่ง Death’s End จากการสังเกตุของผูเขียนแล้วแต่ละเวทีจะมีจุดเด่นด้านเสียงที่ต่างกันคือ เวทีแรกนั้นเสียงกีต้าร์จะค่อนข้างเด่น ในขณะที่เสียงกลอง (โดยเฉพาะกระเดื่อง) จะกลางๆ ในขณะที่เวทีที่สองนั้นเสียงกลองจะคมมากๆ แต่เสียงกีต้าร์จะเบากว่าเวทีแรก อย่างไรก็ดีสิ่งเหล่านี้ก็ขึ้นอยู่กับการปรับ Sound ของวงแต่ละวง และ การปรับแผง Mix ใหญ่ที่ต้องสับ Sound ไปมาเมื่อมีการเปลี่ยนวงด้วย

บริเวณงานนั้นถูกโอบล้องไปด้วยร้านค้า (ที่ไม่ได้เปิดทำการ ตรงนี้ผู้เขียนไม่แน่ใจเหมือนกัน เพราะตอนเย็นๆ ก็เห็นมีคน แต่ไม่แต่ใจว่าจะเป็นการ “เปิดทำการ”หรือเปล่า ???) ซึ่งสูงขึ้นไปในระยะที่ห่างออกมานั้นมีตึกโอบล้อมโดยรอบ ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าจะช่วยให้เสียงสะท้อนในงานดีขึ้นหรือเปล่า

บริเวณหน้างานนั้นเป็นทางยาวๆที่เลียบร้านค้าเหล่านี้ ซึ่งเป็นระดับที่สูงกว่าพื้นด้านล่างเล็กน้อยเพราะในโซนหมู่ตึกหน้างานนั้นมีทางลาด (เป็นหญ้า) ยกพื้นขึ้นมา ส่วนด้านตรงข้ามก็จะมีตึกยาวๆ อยู่ตึกหนึ่ง บริเวณฟุตบาทด้านหน้างานและด้านตรงข้ามงานนั้นก็เป็นที่สังสรรค์พักผ่อนหย่อนใจให้กับบรรดาผู้ชมที่จับกลุ่มนังกินเบียร์กันหลายต่อหลายกลุ่ม นอกจากนี้แล้วบริเวณนี้ยังเป็นที่ขายของต่างๆ เช่น แผ่น CD และเสื้อ (ที่เริ่มปูขายกันตอนเย็นๆ) อีกด้วย

สำหรับคนที่เข้าร่วมงานนั้นผู้เขียนพบว่ามีจำนวนมาก อย่างไรก็ดีงานนี้ไม่มีการขายบัตร (คือจ่ายตังค์, รัดข้อมือ, ปั๊มมือ และก็เข้างานเลย) ทางผู้จัดจังไม่สามารถประเมินปริมาณคนได้อย่างเหมาะสม จนกว่าเขาจะเริ่มนับรายได้จากค่าเข้า (ว่ากันตามตรงผมถามเขาหลายรอบจนเขาเริ่มรำคาญเลยและ … For Academic Sake อะนะ) อย่างไรก็ดีผู้เขียนคิดว่างานนี้คงปริมาณคงไม่แพ้ Nakhon Unite 6 เลย ดังนั้นจึงประเมินคร่าวๆ ว่าคนในงานน่าจะอยู่ที่ 300 กลางๆ ถึง 400 กลางๆ

ผู้คนในงานนั้นจะว่าไปแล้วก็มีความหลากหลายมากๆ เด็ก Emo ทุกกระเบียดนิ้วจะว่าไปแล้วมีเพียงแค่ 30-40% ของงานเท่านั้น อย่างไรก็ดีเด็ก Emo แบบไม่เต็มที่ (ทรงผมไม่ได้ แต่แต่งกายได้เป็นอาทิ) นั้นก็น่าจะมีอยู่ราวๆ 20-30% ทีเดียว ที่เหลือราวๆ 40% ของงานนั้นจะเป็นอัตลักษณ์ทางดนตรีชนิดอื่น อาทิเช่น Metal (เสื้อยืดวง Metal สีดำ+ผมที่ไม่ใช่ Emo [อาจยาวรุงรัง ไปจนถึงสั้นๆ ไปเลย แต่จะไม่ยาวแต่ด้านหน้า]+กางเกงขาสั้น/ ยาว) นั้นจะว่าไปก็น่าจะมีอยู่ราวๆ 20-30% ของงานทีเดียว ที่เหลือในงานนั้นก็ได้แก่การแต่งกายแบบอื่นๆ ไม่ว่าจะเป็นเสื้อเชิ๊ตเสื้อโปโล, เสื้อยืดสีอื่นๆ, ไปจนถึงการแต่งกาย “ราวกับว่าจะไปเดินสยาม” ของผู้หญิงบางกลุ่มในงาน

ผู้หญิงในงานนี้นั้นจัดว่าไม่น้อยเลยมีอยู่ราวๆ 10% เห็นจะได้ ซึ่งในจำนวนนี้ก็แบ่งใหญ่ๆได้เป็นก็มีพวกที่แต่ง Emo (และกึ่ง Emo) และพวกที่แต่งราวกับว่าจะไปเดินสยาม อ่างไรก็ดีผู้หญิงในงานที่แต่งกายแบบอื่น เช่น การแต่งกายแบบลำลองธรรมดาด้วยเสื้อยืดที่ไม่ใช่สีดำและกางเกงขายาว, การแต่งกายแบบโกธ (Goth) เป็นอาทิ

สำหรับวัยของผู้คนในงานนั้นประเมินคร่าวๆ ก็คงต้องกล่าวว่าคนอายุราวๆ 15-20 ต้นๆ (หรือวัยที่ยังน่าจะเรียนปริญญาตรีอยู่) น่าจะมีปริมาณราวๆ 60% ทีเดียว (ซึ่งคร่าวๆ แล้วก็คืออัตราส่วนเดียวกับปริมาณเด็ก Emo นั่นเอง) อย่างไรก็ดีที่น่าสังเกตุก็พบกลุ่มเด็กที่ยังน่ายังอายุไม่ถึง 15 ปีราวๆ 10 คนด้วยกันซึ่งก็จัดได้ว่าเป็นผู้ชมที่เด็กสุดในงาน สำหรับในช่วงอายุราวๆ 20 กลางๆ -30 นั้นก็น่าจะมีราวๆ 35% ในงานด้วยกัน ส่วนที่เหลือที่อายุมากกว่านั้นน่าจะมีปริมาณไม่มากนักแต่ก็พอจะพบได้บ้างเช่น คุณปานเทพ สุนทรเภสัช ซึ่งเป็นพิธีกร (จริงๆ เขาเป็นพิธีการตั้งแต่งาน Rajasinga แหละแต่ผมพึ่งรู้จักชื่อ – สงสัยเหมือนกันว่าเป็นญาติกับ สุเทพ สุนทรเภสัช หรือเปล่า?) และ คุณวิทย์ ซึ่งเป็นผู้ชมรุ่นใหญ่ที่มักจะพบนั่งดื่มเบียร์อยู่ได้หน้างาน ไปจนถึงผู้ชมบางท่านที่ไม่แน่ใจว่าเป็นผู้ปกครองของผู้ชมท่านอื่นหรือเปล่า

… ผมไปถึงงานราวๆ 14.45 เข้าไปในงานพบว่าความหนาแน่นของคนอยู่ในระดับกลางๆ พอผมไปถึงแล้ว Immature ที่เวทีแรกก็เล่นจบพอดี (ถ้าลำดับวงตามตาราง – ซึ่งก็คิดว่าไม่มีการสลับ) คุณปานเทพเป็นพิธีกรคั่นรายการ (เรื่องที่พูดในระหว่างๆ Break ส่วนใหญ่ก็มักจะมีการแนะนำวงที่จะเล่น, แจ้งข่าวคอนเสิร์ต, พูดถึงผู้จัดงาน, ชักชวนให้ซื้อแผนของวงที่มาเล่นในงานและรณรงค์ให้ซื้อแผ่นจริง – บอกตรงๆ ผม Piss Off กับการ “ยกธงขาว” ให้กับระบอบลิขสิทธ์ง่ายๆ แบบนี้ ผมคิดว่าเราต้องคิดประเด็นนี้แยกกันระหว่าง Underground กับ Mainstream ในทำนองเดียวกับการที่ For Profit Organization กับ Non-Profit Organization ไม่สมควรจะได้รับการปฏิบัติในทำนองเดียวกันจากรัฐ)

คุณปานเทพส่งเวทีให้วงที่เล่นต่อมาเป็นวงที่ 5 ของงาน (ณ เวที Death’s End) คือ Last Hopper ดนตรีเป็น (New) Metalcore (ต่อจากนี้จะเรียกย่อๆ ว่า NMC เพราะเรียกว่า “ดนตรีดังกล่าว” นั้นฟังดูงงๆ และเมื่อทิ้งไว้หลายๆ ปีมันจะทำให้คนอ่านงงมากและตีความผิดได้ง่ายๆ) ปน Emo วงนี้มีนักร้องสองคน แต่ผมจำไม่ได้ว่ามีเครื่องดนตรีอะไรเท่าไร (พูดง่ายๆ คือจำไม่ได้ว่ามีกีต้าร์ตัวหรือสองตัว) เพราะ ผมง่วนๆ กับการมองหาคนรู้จักอยู่ อย่างไรก็ดีตอนวงนี้เล่นก็มีคนไปออกันหน้าเวทีและมีการเล่นทั้งมอชและบอดี้เสิร์ฟ

วงแรกที่ผมดูจริงๆ คือ Potimas ที่เวที AMP วงนี้เป็นวงสี่คน (ต่อจากนี้เวลาผมพูดเช่นนี้หมายความว่า มีนักร้องที่ไม่ได้เล่นอะไร, มือกีต้าร์, มือเบส และ มือกลอง) ที่บอกว่าพวกเขาเล่น “Southern Rock Stoner Metal” (ลองฟังเพลงของวงนี้ได้ที่ http://www.myspace.com/potimasrock ) ซึ่งพวกเขาก็ทั้งใต้ทั้งหนืดได้ใด้ใจทีเดียว ทางวงถึงกับเอาธงของฝ่ายใต้มาติดตอนเล่น มือเบสก็ใส่เสื้อวง Lynyrd Skynyrd วงนี้เล่น Cover เพลง Paranoid และเล่นเพลงตัวเอง เพลงของวงนี้ถ้าให้นึกง่ายๆ ให้นึกประมาณวง Down+Kyuss+Catherdral อย่างไรก็ดีนักร้องวงนี้ร้องจะออกแนวตะเบ็งเสียงแตกพร่า (ยังไม่เข้าขั้นสำรอก แต่ก็ไม่ค่อยมี Melody) ดนตรีสนุกดีทีเดียว ทั้งการดันสายและการเล่นจังหวะ Shuffle มีครบ ฟังแล้วรู้สึกดีที่มีวงไทยเล่นแบบนี้ อย่างไรก็ดีคนดูก็นิ่งๆ ซึ่งก็เป็นเรื่องปกติของงานนี้ที่คนจะเฮมากๆ เฉพาะมีวงเล่น NMC

วงต่อมาคือ No Penguin in Alaska วงนี้เป็นวง 4 คนเช่นกัน ตัวดนตรีจะเป็น NMC ปนกับ Grindcore วงนี้ทำให้ผมรู้สึกเลยว่าเสียงกลองฝั่ง Death’s End นั้นคมและแรงมาก ในขณะที่เสียงกีต้าร์นั้นค่อนข้างเบาเมื่อเทียบกับฝั่ง AMP

กลับมาที่เวที AMP วง Zabulatal เป็นวงที่ขึ้นเล่นต่อมา วงนี้เป็นวง 5 คน (หมายความว่า ร้อง, กีต้าร์สอง, เบส และกลอง) งานเป็น NMC ที่มีมือโซโล่ที่ค่อนข้างจะมีฝีมือโดดเด่น ผมเคยดูวงนี้เล่นที่งาน Rajasinga แล้ว อย่างไรกีดีวันนี้วงก็เล่นได้ไม่เลวเลย ตอนวงนี้เล่นคนเริ่มเล่มมอชกันอย่างรุนแรงจนผมรู้สึกว่าพวกมันไม่กลัวกลิ้งลงไปตามทางลาดหรือไง? อย่างไรก็ดีผมเห็นสักพักก็เริ่มชิน

วงที่ 9 ที่เล่นในงานคือ Psycho Slim (ลองฟังเพลงของวงนี้ได้ที่ http://www.myspace.com/psychoslimthailand ) เป็นวง 4 คนที่สมาชิกแต่ละคนมีอายุอานามกันไม่น่าจะต่ำกว่าเลข 3 น่าจะเป็นวงที่ “รุ่นใหญ่” ที่สุดในงาน วงนี้เล่นดนตรีในสไตล์ แร็ปเมทัล/นูเมทัล เป็นหลักโดยจะมีการเอาเร๊กเก้มาปะปนในบางเพลง นอกจากนี้แล้วยังมีการ Cover เพลง “กัญชา” ของคาราบาวในสไตล์นูเมทัลที่สร้างความชอบอกชอบใจให้กับคนดูได้ไม่น้อย อย่างไรก็ดีคนดูก็ค่อนข้างนิ่งๆ กับวงนี้ (น่าคิดว่านักฟังเพลงรุ่นใหม่ๆ ไม่ “ขยับ” ไปกับดนตรีในสไตล์นี้ในขณะที่ถ้าเป็น 5-6 ปีที่แล้วสมัยที่นูเมทัลยังรุ่งๆ นั้นวงที่เล่นอย่าง Psycho Slim ย่อมทำให้คนโยกกันอย่างพร้อมเพรียงอย่างไม่ต้องสงสัย) ที่น่าสนใจคือ ทางวงนั้นแสดงแนวคิดทางการเมืองออกมาในบทเพลงของตนอย่างชัดเจนจนทำให้พาลนึกถึง Rage Against The Machine (จริงๆ นึกดูก็มีบางส่วนของดนตรีที่ค่อนข้างคล้ายงานของ RATM) นอกจากนี้แล้วมือกลองยังใส่เสื้อยืด เช เกวารา อีกด้วย

อย่างไรก็ดีที่น่าสังเกตุลงไปมากกว่านั้นคือจุดยืนทางการเมืองของวงนี้จะออกแนวๆ “พันธมิตร” เพราะ วาทศิลป์ในการแร็ปปรามาสศัตรูทางการเมืองนั้นฟังแล้วไพล่ให้นึกถึงกรอบความคิดแบบขวาๆ ทำนองราษฏรอาวุโส โดยเฉพาะ ประเด็นที่วนเวียนอยู่กับ “ชาติ” ไม่ว่าจะเป็นพูดถึงการรักชาติและการขายชาติ (สงสัยเหมือนกันว่าทางวงจะเคยได้ไป “กู้ชาติ” กับเขาหรือเปล่า?) ที่น่าสังเกตุคือ มือเบสของวงก็ใส่วริสต์แบนด์สีเหลืองอ๋อยไปด้วยในขณะที่เล่น … ดังนั้นสิ่งที่ Ironic มากๆ ก็คือ วงที่ดูจะเป็น “RATM เมืองไทย” ที่ดูเผินคล้าย RATM มากในหลายมิติกลับมีความเป็นขวา ในขณะที่ RATM นั้นออกจะเป็นซ้าย … อย่างไรก็ดีประเด็นต่างๆ เหล่านี้ก็ซับซ้อนไม่น้อย เพราะ ในระดับหนึ่งทั้งสองวงก็ดูจะต่อต้านโลกาภิวัตร์ทั้งคู่ … แต่ก็ดูจะเป็นไปด้วยเหตุผลที่ต่างกัน ซึ่งสะท้อนกลับมาให้เห็นว่า กิจกรรมที่เป็น “ซ้าย” ในระเบียบโลกร่วมสมัย เมื่อถูกนำเข้ามาไทยก็ถูกฝ่ายอนุรักษ์นิยมชำเราให้กลายเป็น “ขวา” ไปได้ … Amazing Thailand … Again

วงต่อมาวงคือ Stage Clear ซึ่งเป็นวง 4 คนที่นักร้องนำหรับหน้าที่เล่นกีต้าร์ด้วย งานของวงเป็น Melodic Pop Punk ที่เล่นค่อนข้างเร็ว ซึ่งเพลง Blitzkrieg Bop ของ Ramones ที่ทางวง Cover นั้นก็ออกมาเร็วจี๋ ที่น่าสนคือ นักร้องนั้นวงนี้ทำการวิจารณ์สิ่งต่างๆ ในวงการดนตรีอย่างหลากหลายและลักลั่น อาทิ การบอกว่า “อย่าลืมว่าพ่อแม่คุณก็พูดภาษาไทยนะครับ” … แต่ก็ร้องเพลงส่วนใหญ่เป็นภาษาอังกฤษ หรือ การอุทิศเพลงๆ หนึ่งให้ “ไอ้พวกหน้าตัวเมีย” ในวงการดนตรี … แต่ฟังเพลงแล้วก็ไม่เข้าใจว่ามันเป็นการปรามาสตรงไหน เป็นอาทิ อย่างไรก็ดีวงนี้เป็นวงแรกที่ทำการล้อเลียนวง Retrospect ที่ทำ Evil Eyes ชี้เข้าตาตัวเองแล้วจึงค่อยผายไปหาคนดู (จากการสำรวจเบื้องต้นพบว่าภาพดังกล่าวอยู่ในมิวสิควีดีโอเพลง “ปล่อยฉัน” ของ Retrospect) ที่แปลกคือวงนี้ได้รับการตอบรับจากคนดูไม่เลวเลยทีเดียวทั้งๆ ที่เพลงก็ไม่ได้มีความใกล้เคียงกับ NMC อันดูจะเป็นของโปรดของคนดูส่วนใหญ่ (และแทบทั้งหมดที่เข้าไปเล่นมอช)

เมื่อ Stage Clear ได้เคลียร์สเตจ (เป็นเล่นไปผมเห็นชื่อวงนี้ในตารางผมก็นึกว่าเขาจะเคลียร์เวที และก็สงสัยเล็กๆ ว่ามันจะเคลียร์ทำไม?) เรียบร้อยแล้วคุณปานเทพก็แนะนำวงต่อไปซึ่งเป็น “วงของผู้จัดงาน” นามว่า Zister วงนี้เป็นวงสี่ชิ้นที่นักร้องเป็นหญิง ดนตรีจะมีความหนักเบาประมาณอัลเทอร์เนทีพ ที่จะมีท่อนหน่วงๆ ลากๆ แบบพวกวงสมัยใหม่ที่เล่นติดโกธิค อย่างไรก็ดีผู้เขียนฟังเพลงของวงนี้ไปสักพักและตัดสินใจออกมาเก็บข้อมูลด้านนอกเพราะเพลงไม่ถูกโฉลกเท่าไร (อันที่จริงแล้วอยู่ด้านนอกก็ได้ยินเพลงค่อนข้างชัดในระดับที่ฟังรู้เรื่อง แถมมีบางมุมให้ “แอบดู” ทางด้านในอีกด้วย)

ผู้เขียนกลับเข้าไปในงานตอนที่ Zister เล่นเสร็จ วงต่อมาคือPredict From Star (ฟังเพลงของวงนี้ได้ที่ http://www.myspace.com/predictfromstar ) วงนี้เป็นวง 5 คนที่มีนักร้องนำเป็นหญิง และมีมือกีต้าร์คนหนึ่งรับหน้าที่ร้องสำรอกพ่วงไปด้วย วงนี้ดูจะโดดเด่นจากการถอดเสื้อเล่นของมือกีต้าร์ทั้งสองที่มีรอยสัก อย่างไรก็ดีนี่ไม่น่าจะดูขึงขังนัก แต่จะออกแนวๆ ท้วมๆ ตุ้ยนุ้ยๆ ในแบบ Brad Novell ของ Sublime (ผมว่าเขารู้ตัวนะ) เพลงวงนี้จะประมาณ Pop Punk ปนกับ Hardcore ในแบบดั้งเดิม หรือ โดยสั้นๆ แล้ววงนี้ทำเพลงมาในจารีตแบบพังค์ วงนี้เป็นอีกวงที่ล้อเลียน Retrospect ซึ่งเมื่อผู้เขียนเห็นภาพปกอัลบั้มของวงในภายหลังก็เข้าใจความเดียดฉันท์ที่วงนี้มีต่อ Retrospect มากขึ้น (หรือถ้าจะมองไปให้มากกว่านั้นก็อาจเป็นความเดียดฉันท์ที่ “วงการพังค์เมืองไทย” มีต่อวง Retrospect อย่างไรก็ดีด้วยหลักฐานเพียงเท่านี้การเคลมไปถึงขนาดนั้นคงจะเป็นสิ่งที่เลยเถิดเกินไป)

แสงอาทิตย์ค่อยๆ ริปหรี่ลงและอากาศก็ชื้นขึ้นราวกับฝนจะตก วงที่เล่นต่อมาคือSatyr ซึ่งเป็นวง 5 คนที่ประกอบไปด้วยนักร้อง (รู้สึกนักร้องคนเก่าของวงจะประสบอุบัติเหตุ), กีต้าร์, เบส, กลอง และซินธ์ ดนตรีของทางวงเป็น Mathcore+Grindcore+NMC ซึ่งวงนี้ได้เล่นในฝั่ง Death’s End พอดีจึงทำให้เสียงกลองได้แสดงแสนยานุภาพของมันออกมาอย่างเข้มข้น วงนี้เล่นได้ “เหวี่ยง” สุดๆ เลยทีเดียวอย่างไรก็ดีเท่าที่จำได้กระแสตอบรับจากคนดูที่มีต่อวงนี้ก็สู้ NMC วงอื่นๆ ไม่ค่อยได้

กลับมาที่ฝั่ง AMP พร้อมกับการตกลงของพระอาทิตย์ วง Victory of Loser (ฟังเพลงของทางวงได้ที่ http://www.myspace.com/victoryofloser ) จากนครศรีธรรมราชเล่นเป็นวงที่ 16 ของงาน วงนี้เป็นวง 5 คนที่นักร้องนำกับมือกีต้าร์ผลัดกันเล่นซินธ์ เพลงของวงนี้ก็จะเป็น Post-Hardcore ประมาณ At The Drive In จุดที่โดดเด่นของวงนี้คือลีลาการร้องของนักร้องนำหัวแอฟโร่ที่เต้นไปเต้นมาได้ดูสนุกทีเดียว วงนี้จัดว่าเล่นได้ไม่เลวทีเดียวทั้งๆ ที่ทางวงดูจะเดินทางมาไกลและไม่พักผ่อน (เห็นมีการบอกว่ามือกลองยังไม่ได้นอนเลย)

ทางผู้จัดงานทยอยติดไฟในงาน (เพราะตัวสถานที่แทบไม่มีไฟเลย) เรื่อยๆ เมื่อมืดขึ้น ดั้งนั้นแสงไฟจึงน้อยมาก ในตอนแรกแจ็คนั้นจะฝากผู้เขียนถ่ายวีดีโอตอน Ghost Story เล่นต่อจาก Victory of Loser แต่ผลออกมาแล้วก็คือ ถ่ายไม่ได้เพราะแสงไม่พอ Ghost Story นั้นผู้เขียนเคยดูพวกเขาเล่นครั้งหนึ่งที่ Noriegas แต่ผู้เขียนคิดว่าเสียงกระเดื่องนั้นเบาไปนิด คราวนี้ Ghost Story ได้เล่นฝั่ง Death’s End ผู้เขียนคิดว่าน่าจะทดแทนกับครั้งก่อนได้ และก็ไม่ผิดหวังจริงๆ วง 5 ชิ้นที่เล่น Emo มีรายละเอียดสูงวงนี้เล่นออกมาซาวน์ดีได้ที่เลย … แต่ผู้คนกลับเฉยๆ ก็เป็นที่น่าเสียดายเช่นกัน ข้อมูลที่ได้เพิ่มเกี่ยวกับวงนี้ ก็ได้แก่ การซ้อมอาทิตย์และครั้งของทางวง, การที่ทางวงนั้นเคยเป็นนักเรียนโรงเรียนร่วมฤดีร่วมกันมาก่อน และการที่มือกีต้าร์คนหนึ่งนั้นทำงานอยู่ EMI

วงที่เล่นต่อจาก Ghost Story ก็คือ Abuse The Youth ซึ่งก็เป็นวงที่ผู้เขียนคุ้นเคยเช่นกัน มิคเล่าเบื้องหลังของงานนี้ว่า พวกเขาไม่ต้อง Audition มาเล่น วงที่ต้อง Audition มาเล่นก็คือ วงหน้าใหม่ๆ ซึ่งวงเหล่านั้นจะเล่นก่อน อย่างไรก็ดีลำดับการเล่นนั้นก็เป็นสิ่งที่ดูจะมีต้นกำเนิดมาจากวิจารณญาณของผู้จัดงาน … วันนี้ทริโอที่เล่นกรันจ์ร็อค (คุณปานเทพบรรยายไว้แบบนั้น) วงนี้เล่นได้ไม่เลวทีเดียว อย่างไรก็ดีถึงแม้เพลง Cover อย่าง Best of You จะดึงคนกลับเข้ามาในงานได้ แต่คนดูก็ค่อนข้างนิ่งๆ กับวงนี้ ที่น่าสังเกตคือ มีคนดูคนหนึ่งใส่เสื้องาน Tribute Nirvana มาแต่ก็นั่นดูเฉยๆ (ทั้งๆ ที่ถ้าชอบงานประมาณต้น 90 อย่าง Nirvana ก็น่าจะถูกโฉลกกับ Abuse The Youth) อย่างไรก็ดีผู้เขียนแปลกใจที่ทางวงไม่เล่นเพลง Coming Home ที่ดูจะเป็นเพลงที่เด็ดที่สุดของทางวง

สามวงต่อจากนี้คือวง She Burns, Plastic Surgury และ Eternity Box นั้นเล่น NMC คล้ายๆ กันผู้เขียนไม่ได้สังเกตการณ์อย่างละเอียด แต่เท่าที่ดูแล้วรูปแบบเดิมของการแสดงก็พอจะคาดเดาได้ว่าเพลงจะต้องมีท่อน Break Down (จริงๆ เรียกว่า “ท่อนบังคับ” ของดนตรีจำพวกนี้ก็ว่าได้) ให้คนเล่นมอชกัน ซึ่งขามอชทั้งหลายๆ หลังจากได้พักในยามเย็นและหัวค่ำแล้วก็กลับมามีแรงแท็คกันต่อในช่วงของสามวงนี้

วงสุดท้ายที่ผู้เขียนได้ดูคือ Heirdom From Heaven ซึงเป็นวงที่ 20 ของงาน วงนี้เป็นวง 5 ชิ้นที่เปิดตัวมาด้วยเพลง Creeping Death ของ Metallica (จริงๆ คุณปานเทพก็ปรารภว่าชอบวงนี้เป็นพิเศษ) อย่างไรก็ดีเพลงอื่นๆ ของทางวงนี้ถึงจะกระเดียดไปทางแธรชอยู่บ้างแต่ส่วนใหญ่ก็ยังอยู่ในริ้วธาร (คำของสิเหร่) ของ NMC อยู่ดี นักร้องของทางวงนั้นก็สำรอกแบบมีเมโลดี้อยู่บ้างแค่เพลง Creeping Death เท่านั้น อย่างไรก็ดีวงนี้ก็เล่นได้สนุกทีเดียว

ข้อสังเกตสุดท้ายจากงานอยู่ที่การแสดงของ Heirdom From Heaven ในเพลง Creeping Death เพลงนี้จะมีหลายๆ ท่อนเปิดโอกาสให้คนชูกำปั้นกัน อย่างไรก็ดีสิ่งที่น่าสังเกตก็คือ คนนั้นชูกำปั้นเท่านั้นไม่มีใครชู Evil Eyes เลย ซึ่งถ้าเป็นงานของสาย Metal แล้วถ้ามีการเล่นเพลงนี้คนก็ต้องชู Evil Eyes อย่างไม่ต้องสงสัย ซึ่งมื่อนึกย้อนไปแล้วก็แทบไม่เห็นสัญลักษณ์นี้ในงานนี้เลย จากการวิเคราะห์เบื้องต้นแล้วอาจเป็นเพราะว่าไม่มีใครในงานต้องการแสดงอัตลักษณ์แบบ Metal ออกมากก็เป็นได้ อย่างไรก็ดีการปฏิเสธ Evil Eyes นั้นก็อาจเป็นเพราะ Retrospect นั้นทำให้มันแปดเปื้อนก็เป็นได้

สัมภาษณ์

แจ็ค – คนดู

แอ็บ – คนดู

หนุ่ม – คนดู

วิทย์ – คนดู

ปานเทพ สุนทรเภสัช – พิธีกร

มิค – มือกีต้าร์/ นักร้องนำวง Abused The Youth

แวน – นักร้องนำวง Ghost Story

ทีมงานผู้จัดงาน

ป.ล. Special Thanx แจ็คสำหรับข้อสังเกตุที่น่าสนใจมากๆ หลายๆ ประเด็น

Lullabar เป็นร้านเหล้าที่อยู่ในซอยเล็กๆ บนถนนมหรรณพ (อยู่ใกล้ๆ แยกคอกวัว และ เสาชิงช้า) ร้านนี้เป็นบ้านไม้เล็กๆ มีสองชั้น (ในที่นี้ขอบรรยายแค่ชั้นเดียว) ด้านหน้าร้านมีโต๊ะให้นังราวๆ สองสามโต๊ะ พอเข้าไปในร้านจะพบกับบาร์ที่นั่งได้ราวๆ 4-5 คน พื้นที่แคบๆ ระหว่างบาร์กับประตูบรรจุโต๊ะเล็กๆ สำหรับคนนั่งไม่เกินสองคนได้อีกโต๊ะ ภายในร้านแบ่งเป็น 4 บริเวณ พื้นที่แรกคือ โถงกลางที่เป็นที่ตั้งของบาร์ (ที่พึ่งกล่าวไป) ด้านซ้ายจะเป็นบริเวณที่ตั้งเครื่องดนตรี ซึ่งตรงนี้มีโต๊ะตั้งอยู่สองโต๊ะนั่งได้ราวๆ โต๊ะละ 5-6 คน (ซึ่งแค่นี้นักดนตรีก็ไม่สามารถฉวัดเฉวียนได้แล้ว) ทางด้านซ้ายของบริเวณนี้ และเป็นอีกห้องที่มีเบาะและโต๊ะอีกราวๆ 3-4 โต๊ะ โซนนี้นั่งได้ราวๆ 20 คน กลับมาทางด้านขวาของบาร์จะมีอีกโซนหนึ่งที่มีโต๊ะราวๆ 3 โต๊ะ และที่นั่งที่จุคนได้ราวๆ 15-16 คน ในโซนนี้จะมีประดูออกไปทางด้านหลังร้านที่มีห้องน้ำและครัวตั้งเป็นเรื่องแยกอยู่ อย่างไรก้ดีพอออกประตูหลังร้านมาจะมีชานยาวๆ หลังบ้านที่มีโต๊ะตั้งอยู่ทั้งสองฝั่งอย่างละโต๊ะซึ่งเป็นโต๊ะสำหรับพวกนักดนตรี (แปลว่าไม่ใช่ที่ปกติที่แขกจะมานั่ง) ด้านหลังบาร์จะมีประตูออกมาเช่นกันซึ่งก็มีสุนัขพันธุ์บ็อกเซอร์นาม “ไทเกอร์” เฝ้าประตูอยู่ (นิสัยมันเชื่องผิดกับหน้าตาน่าดูทีเดียว) สรุปแล้วที่นั่งตามปกติที่ร้านมีให้นั้นมีราวๆ ครึ่งร้อยเศษๆ

ผมคุยกับเพื่อนไว้มันบอกว่างานเริ่มประมาณ 3 ทุ่ม ผมไปถึงราวๆ 2 ทุ่ม 45 ปรากฏว่าที่นั่งเต็มแล้วผมจึงเดินไปมาและเข้าไปยืนยึดพื้นที่บริเวณหน้าเวที (จริงๆ มันไม่ใช่เวทีเสียด้วยซ้ำ) เพื่อที่จะดูวงเล่นชัดๆ พอเวลาราวๆ 3 ทุ่ม ครึ่งวงแรกก็เริ่มเล่น

วงแรก: Desktop Error

วงนี้เล่นประจำวันเสาร์ที่ Lullabar เป็นวง 5 คนที่ประกอบด้วย นักร้อง, กีต้าร์สองตัว, เบส และ กลอง มือกลองจำผมได้ แต่ตอนแรกผมจำเขาไม่ได้ นึกไปนึกมาจึงนึกออก ถ้าจำไม่ผิดวงนี้เป็นวงที่ปกติแล้วเล่น Radiohead

เพลงที่เล่นของวงนี้มีเพียง 4 เพลงได้แก่

1. The Door – Love Me Two Times
2. Pink Floyd – Money
3. Pink Floyd – Another Brick in the Wall Part II
4. Eric Clapton – Cocain

เพลงสุดท้ายมีนักร้องวง Sunday Boys มาแจมร้องด้วย

วงที่สอง: Sunday Boys

วงนี้เล่นประจำวันอาทิตย์ที่ Lullabar ดูเหมือนจะเป็นวงเพื่อนของเจ้าของร้านสมาชิกมีราวๆ 5 คน นักร้อง/ กีต้าร์, กีต้าร์สองตัว, เบส และ กลอง อย่างไรก็ดีวงนี้มีการเปลี่ยนบทบาทกันร้องบ้างและมีนักร้องรับเชิญ ซึ่งทำให้มีคนร้องในโชว์ของวงนี้ราว 3 คนด้วยกัน

เพลงที่วงนี้เล่นก็ได้แก่

1. Wishbone Ash – Everybody needs a friend (โดนคนที่มาด้วยกันปรามาสว่าไม่รู้จักได้ไง)
2. ??? (สักเพลง คุ้นมากๆ ออกเป็น Blues Rock)
3. Black Sabbath – Iron Man
4. The Kinks – You Really Got Me
5. Led Zeppelin – Rock N’ Roll
(ลำดับอาจผิดและอาจขาดบางเพลง)

วงที่สาม: Naked

เป็นวงที่ผมดูมาสองครั้งแล้ว วงนี้มี 4 คนประกอบไปด้วย ร้อง, กีต้าร์, เบส และ กลอง

เพลงที่เล่นได้แก่

1. Black Sabbath – Paraniod
2. Black Sabbath – War Pigs
3. AC/DC – Highway To Hell
4. AC/DC – Beating Around the Bush
6. AC/DC – Girls Got Rhythm
7. AC/DC – TNT
(ลำดับอาจผิดและอาจขาดบางเพลง)

ตอนกลางๆ ถึงท้ายๆ ตะกุกตะกักมากๆ เพราะไมค์มีปัญหา อย่างไรก็ดีวงนี้เป็นวงแรกที่ทำให้คนมายืนดูกันอย่างแออัดหน้าเวที สิ่งที่หน้าสังเกตุคือ ผมจำไอ้หนุ่มคนหนึ่งได้ หมอนี่ดูเหมือนจะเป็น Fan เพลงของ Naked เพราะตามไปดูทุกงาน ผมดู Naked เล่นมาสามทีเจอไอ้หนุ่มนี่ทุกครั้ง ในตอนแรกหมอนี่ดูเป็น เด็ก Emo สุดๆ แต่งเครื่องแบบมาเลย แต่คราวนี้ผมเจอกลับกลายเป็นไอ้หนุ่ม Mohawk ไปเสียแล้ว

อัตลักษณ์ช่างลื่นไหลได้จริงๆ พับผ่า

หลังจากเสียเวลาไปกับการจัดการกับไมค์ไปราวๆ ครึ่งชั่วโมงวงต่อมาก็เริ่มเล่น

วงที่สี่: Abuse The Youth

วงนี้เป็น ทริโอ (ร้อง/ กีต้าร์, เบส และ กลอง)ค่อนข้างมีชื่อเสียง Line Up ที่มาเล่นนั้นไม่มีมือกลองของวง แต่เป็นมือกลองอีกคน (ที่เล่นได้ Sunday Boys ด้วย) คาดว่าเป็นมือกลองที่เล่นประจำสำหรับวงที่ร้านนี้ อย่างไรก็ดี Line Up ชุดนี้แม้จะไม่ได้เล่นประจำที่ Lullabar แต่ก็เอาไว้ขัดตาทัพในยามที่มีวงไม่มาเล่น

เพลงที่วงนี้เล่นได้แก่

1. T Rex – 20th Century Boy (Arrange ใหม่ให้ Metallic ขึ้นฟังแล้วโยกๆดี)
2. Misfits – Die Die My Darling (คิดว่าเป็น Version Metallica)
3. MC5 – Kick Out The Jams (เข้าใจเลือกเพลงเล่นจริงๆ)
4 กับ 5 ไปถามที่หลังได้ว่าความเป็นเพลงของ The Door กับ Silverchair แต่ยังไม่รู้ว่าเพลงอะไร (ไอ้สองเพลงนี้ก็ฟังแล้วคุ้นมากๆ แต่นึกไม่ออก)
6. Rolling Stones – Paint It Black (เป็นเวอร์ชั่นที่แปลกหูทีเดียวเพราะกีต้าร์ไม่เล่น Melody ดังกล่าวอันเป็นเครื่องหมายการค้าของเพลง – ผมน่าจะเคยฟังเพลงนี้มาไม่ต่ำกว่า 20 เวอร์ชั่น คิดว่าไม่มีเวอร์ชั่นใดไม่เล่นเมโลดี้ดังกล่าวเลย)
7. Motorhead – Ace of Spades (เร็วสุดๆ สงสารมือกลอง จริงๆ พับผ่า น่าจะเกิน Speed ที่เขาเล่นได้ตามปกติ แต่ก็จัดว่าเป็นการปิดโชว์ได้มันส์มาก)

วงนี้เล่นออกมามันส์มากมีฟั่งคนหนึ่งโยกเกือบตลอดและไปช่วยตะโกนร้องที่ไมค์ด้วย ในช่วงนี้คนมาแออัดกันยิ่งขึ้นที่หน้าเวที

วงสุดท้าย: S-Rong ประกอบไปด้วยสมาชิก 5 คนด้วยกัน คือ ร้อง, กีต้าร์สองตัว (อย่างไรก็ดีหลังๆ รู้สึกเหลือตัวเดียว), เบส และ กลอง สมาชิกวงนี้มาจากวง Zygoatsis ยกเว้นมือเบสมาจากวง Heretic Angels (อย่างไรก็ดีได้ข่าวว่าทางวง Zygoatsis นั้นก็ได้เปลี่ยนมือเบสมาเป็นมือเบสคนนี้แล้ว)

S-Rong ค่อนข้างระเริ่มอย่างตะกุกตะกักเพราะไมค์ไม่ดัง … แต่ทว่าเมื่อผมได้ยินกระเดื่องคู่และมือกลองซ้อม Blast Beat ผมก็คิดว่าผมคงรอไม่เสียเที่ยวแล้ว ซึ่งผมก็ยืนถูกจุดอีกเพราะ ตอนวงนี้เล่นคนแน่นที่สุดแล้ว ถึงกับต้องปีนเก้าอี้กันดู

เพลงที่เล่นก็ได้แก่

1. Judas Priest – Breaking The Law (แต่มี Blast Beat แซมเป็นระยะ)
2. Black Sabbath – Paranoid (นี่ก็มี Blast Beat แซมเช่นกัน)
3. Hypocrisy – Roswell 47 (ใช้เวลาสักพักกว่าจะจำได้ และตื่นเต้นมากๆ ที่ได้ยินวงเล่นเพลงนี้สดๆ เพราะ เป็นเพลงโปรดเพลงหนึ่งของ Hypocrisy)
4. Sepultura – Refused/ Resist (โยกมันมากๆ)
5.Judas Priest – All Guns Blazing (แทบจำไม่ได้)
ต่อจากนั้นไม่รู้จักเลย (ราวๆ สองถึงสามเพลง) ไม่รู้เป็นเพลงของทางวงหรือเปล่าดูจาก Riff ไม่น่าจะเป็นเพลงอื่นๆ ที่ถูก Arrange

ทางวงปิดท้ายช่วงอังกอร์ด้วยการแก้ตัวเล่น Breaking The Law ในขณะที่ไมค์ดัง

สำหรับคนดูมีหลากหลาย พวกลูกค้าประจำของร้านก็มีมากอยู่ น่าสังเกตุว่าราวๆ 20-25% จะเป็นพวก Headbanger ที่มาพร้อมกับผมยาวเสื้อดำ (อย่างไรก็ดีคนที่ดูจะมากับคนเหล่านี้บางคนก็ไม่ได้ใส่ “เครื่องแบบ” แต่อย่างใด) คิดว่าเป็นพลพรรคของวงสุดท้าย

สำหรับมิติด้านเพศจะพบว่าในงานมีผู้หญิงอยู่ราวๆ 20-30% ของคนทั้งหมดทีเดียวจัดว่าเป็นปริมาณที่มากทีเดียว

นอกจากนี้ในงานมีฝรั่งราวๆ 5-6 คน มีทั้งชายและหญิง ซึ่งรู้สึกจะแบ่งเป็นแก็งค์ละ 2-3 คน โดยนั่งรวมกับเพื่อน (เดาว่าใช่) คนไทย

ประเมินเบื้องต้นแล้วน่าจะมีคนอยู่ในบริเวณร้านถึง 100 คนเศษๆ ในช่วง Peakๆ (แต่ผมประเมินไม่เก่งนะ) ซึ่งก็คือยืนเบียดกันสุดๆ ไปเลยหน้าร้านและฟุตบาทด้านหน้าร้านก็มีคนล้นออกไป

สำหรับวัยคนในงานก็คงราวๆ 20 ต้นๆ ถึงปลายๆน่าจะรวมกันสัก 80-90% ได้ รุ่นใหญ่ๆ หน่อย (30 กลางๆ ขึ้น) ก็มีราว 10-20% ได้

ส่วนการดูนี่เบียดเสียดกันมากดังที่กล่าวมาแล้ว คนจะมาล้อมตรงหน้าเวทีเลย (อาการชัดเจนตั้งแต่ Naked เล่น) ผมยืนพิงกำแพงฝั่งทางขวาของ Counter ดูตลอดงานก็พอเห็นนะ แต่คนแน่นมากๆ อย่างไรก็ดีปัญหาคือ หลายวงจะล้อมวงกันเล่น (คือหันหน้าเข้าหาตรงกลาง) ทำให้หลายๆ Shot ผมเห็นแต่มือกลอง และหลังของนักดนตรีเท่านั้น

อนึ่งความแน่นนี้ไม่ได้เป็นอุปสรรคในการโยกของนักดนตรี ดังจะเห็นได้ว่าสองวงสุดท้ายก็โยกกันมันส์มากๆ (มีกีต้าร์ Abuse The Youth โยกยังกะเล่น Metallica อยู่ ส่วนมือเบสตอนหลังๆ ก็กระโดดด้วยซ้ำ … ส่วนมือกีต้าร์วงสำโรงก็โยกราวกับเล่น Death อยู่ในหลายๆ เพลง)

มีในรอบราวๆ หนึ่งปีเศษๆ ที่ผ่านมานี่ผมพบความสงสัยเรื่อง บลาสต์บีท (Blast Beat) จากนักฟังเพลงจำนวนมาก (ถ้าท่านอ่านอยู่แล้วรู้สึกว่าตนเองไม่ใช่ก็ขออภัยในการเหมารวมท่านไว้ ณ ที่นี้ด้วย) จนทำให้ต้องตอบไปหลายต่อหลายครั้ง แต่ไม่ได้เอาเก็บไว้เลย ล่าสุดพึ่งตอบไปอีกครั้ง … ซึ่งก็คิดว่าต้องตอบอีกในอนาคตจึงขอเอาคำตอบดังกล่าวมาปรับปรุงให้สมบูรณ์ยิ่งขึ้น เพื่ออนาคตผมจะได้ “ก็อปแปะ” เพื่อที่จะตอบอย่างรวดเร็ว ซึ่งเนื่องจากเห็นว่าน่าจะมีประโยชน์จึงเอามาลงไว้ในที่นี้ด้วย

กว่าจะมาเป็นบลาสต์บีท: พื้นฐานและการพัฒนาของจังหวะกลองในเพลงร็อคและเมทัล  

โดยพื้นฐานแล้วไลน์กลองของเพลงร็อคนั้นจะต้องประกอบไปด้วยการลงกระเดื่องที่จังหวะที่หนึ่งและสาม แสนร์ที่จังหวะที่สองและสี่ (ดนตรีร็อคนั้นปกติอยู่ที่ส่วน 4/4 ทำให้หนึ่งห้องมีสี่จังหวะ) ซึ่งทำให้จังหวะพื้นฐานที่ได้ยินจะออกมาว่า “ตึก – โป๊ะ – ตึก – โป๊ะ” นี่เป็นสิ่งที่เหมือนการตอกเสาหลักให้เพลงทำให้เครื่องดนตรีอื่นๆ ไม่หลงจังหวะ เวลาเล่นกับวงถ้าจับตรงนี้ได้ก็เหยียบเท้าตามเพื่อจับจังหวะ (ซึ่งโดยทั่วๆ ไปจะสม่ำเสมอทั้งเพลง)

 จังหวะแรกก็เหยียบลง “ตึก” จังหวะที่สองก็เหยียบลง “โป๊ะ” จังหวะที่สามก็เหยียบลง “ตึก” จังหวะที่สี่ก็เหยียบลง “โป๊ะ” และก็กลับมาจังหวะที่หนึ่งของห้องใหม่ (เพลงร็อคทั่วๆ ไปอยู่ในส่วนโน๊ตแบบ 4/4 ซึ่งทำให้หนึ่งห้องมีสี่จังหวะ – พูดกันแบบหยาบๆ)

จังหวะแบบนี้สามารถเล่นพลิกแพลงได้โดยการใส่แสนร์และกระเดื่องไปส่วนอื่นๆ ของห้อง  อย่างไรก็ดีสิ่งที่จะขาดเสียไม่ได้คือ แสนร์ในจังหวะที่ สองและสี่ ของห้อง

จังหวะการตีกลองแบบนี้เรียกรวมๆว่า Normal Time

ที่นี้มันก็มี Trick ง่ายๆ ในการเปลี่ยน Feel เพลงด้วยไลน์กลองคือการทำให้ Normal Time นั้นฟังดูช้าลงครึ่งหนึ่งหรือเร็วขึ้นสองเท่า (โดยไม่เปลี่ยน Tempo นะครับ)

Fernand Braudel, Civilization and Capitalism, 15^th-18^th Century, V.1 The Structures of Everyday Life: The Limits of the Possible, Translated by Sian Reynolds, (New York: Harper & Row, 1982)

ตอนที่ส้อมนั้นเริ่มจะถูกใช้บนโต๊ะอาหาร (เริ่มจากแถบๆ เวนิซและอิตาลี) ใหม่ๆ มีนักเทศเยอรมันประนามว่าการใช้ส้อมนั้นเป็นความฟุ่มเฟือยอย่างเลวร้าย พระเจ้าคงไม่สร้างมนุษย์มีนิ้วถ้าเขาคาดหวังว่ามนุษย์จะใช้อุปกรณ์พรรค์นั้น p. 205

ไม่มีช้อนและส้อมปรากฏในภาพ Last Supper ก่อน 1600 p. 208อาหารหมักเกลือ (Salted Food) นั้นมีความหมายเดียวกับ อาหารศักดิ์สิทธิ์ (Holy Food) ในภาษาฮิบรูโบราณ p. 209

คนจีนไม่นิยมกินน้ำเย็น พอบาทหลวงคนหนึ่งกินน้ำเย็นบรรดาคนจีนที่อยู่ด้วยนั้นก๊ตกใจกันเป็นอย่างมากและพยายามเกลี้ยกล่อมให้หยุดพฤติกรรมอันเป็นอันตรายนั้นเสีย นอกจากนีเอกสารในราวๆกลางศตวรรษที่ 18 ยังระบุว่า ชาวจีนเห็นว่าถ้าชาวสเปนเลิกกินของเย็นๆ นั้นพวกเขาจะเจ็บไข้ได้ป่วยน้อยกว่านี้ p.254-255ราวศตวรรษที่ 17 ในฝรั่งเศสมีความเห็นของหมอหลายๆคน และข่าวลืออย่างหนาหูว่า กาแฟนั้นเป็นเครื่องดื่มที่ลดความต้องการทางเพศ (anti-aphrodisiac) และเป็น “เครื่องดื่มของขันที” p.257

หนังสือเป็นสิ่งฟุ่มเฟือย p. 401ในเปอร์เซียนั้นมีการใช้คนวิ่งส่งสารแทนที่จะใช้ม้า ซึ่งคนพวกนี้จะถูกฝึกมาเป็นพิเศษและเป็นอาชีพที่สืบทอดกันมาในตระกูล คนพวกนี้จะสังเกตุได้ง่ายจากรองเท้า และการติดกระดิ่งไว้ที่เอวเพื่อที่จะทำให้ตื่นอยู่ตลอด นอกจากนี้แล้วในอินเดียก็มีคนที่มีหน้าที่เฉพาะแบบนี้เช่นกัน p. 429-430

ป.ล. ตอนแรกผมตั้งใจจะอ่านให้จบทั้ง 3 Vol. แต่เริ่มเปลี่ยนใจแล้วเพราะตอนจะจบ Vol. แรกอ่านได้ช้ามาก